sE 
den luitenant der marine uitgesteld. Onder de bestaande omstandigheden wa 
ren die maatregelen lang niet wanhopig. Er bestond geestdrift te Chinsura 
ter ure van het gevaar. Schreijend en schreeuwend eischten de Maleische 
slaven wapenen om den vijand te kunnen aanvallen en verdrijven. Uit eer— 
bied voor zijn aan den luitenant gegeven woord, uit afschuw voor een 
verraderlijken aanval, had hij voorloopig geweigerd. Eerst wilde hij het 
oordeel inwinnen van den Raad. Zoo ontbrak het Ross dus niet aan lust 
zich te verdedigen en van zijn zelfverloochening en moed gaf hij later blijk 
tegenover Calcutta’s hebzucht. Zoo zou hij ter verdediging het mogelijke 
doen. Doch nu de troepen der Engelsche Compagnie in overstelpenden getale 
aanrukten, nu het onmogelijk was van eenige zijde de minste hulp te ont— 
vangen, wat bleef hem over, als voor de harde noodzakelijkheid te bukken 
en zich te schikken in het onvermijdelijke? Hij deed het en bleef ook in de 
ongunst dier droeve tijden zich wijden aan de belangen van Chinsura’s in— 
woners, zoolang hem zulks vergund zou zijn. 
Doch al besloot Hoss tot de overgave en putte hij zich daarbij niet in 
noodelooze protesten uit, hij verzweeg daarom toch zijne meening niet. Ronduit 
verklaarde hij aan Chatfield dat hij, bij zijne eerste ontmoeting met de En- 
gelschen op den vorigen avond, zich niet had kunnen overtuigen, dat het gedrag 
van den persoon, die zich zelven „koninklijk officier” noemde, in overeen— 
stemming was met de orders van des konings admiraal, en dat wel om de 
volgende redenen. De waardigheid ea de magt van het Engelsch bestuur in 
Indië, de hooge reputatie van het Eerste raadslid in aanmerking genomen, kwam 
het hem ongeloofelijk voor, dat een gebeurtenis zoo gewigtig als het uitbarsten 
van een oorlog tusschen de twee natiën, hem niet door den Raad te Cal- 
eutta zou zijn medegedeeld. Nog kon hij niet begrijpen, dat hem zulk een 
berigt gewerd, op zulk een tijd, en dan nog wel door een officier van lageren 
rang, die zich in kennelijken staat van dronkenschap bevond. Die officier 
had door de zonderlingheid van zijn gedrag, den Directeur nog meer aan de 
waarheid van het feit doen twijfelen, vooral omdat hij den vorigen dag te— 
ruggekeerd was van een bezoek bij den Gouverneur-Generaal, wiens laatste 
woorden hadden gestrekt om Ross gerust te stellen, en te verzekeren dat, in 
den eersten tijd althans, geen gevaar voor een vredebreuk bestond. 
Eigenaardig, vooral met het oog op hetgeen Ross later ondervond, is de 
verklaring door den Engelschen Advocaat-Generaal John Day omtrent den 
Hollandschen Directeur afgelegd. Deze gaf aan zijne regering verslag van het 
geen er bij de verovering geschied was, ten einde haar voor telichten in het 
antwoord op den eisch van eem aandeel in den buit, door de bemanning van 
de Nijmnh bij het hoog bestuur te Calcutta ingesteld, Daartoe leverde hij 
de beëedigde verklaring van Ross, van Johan Carel Lodewijk Blume, de eenige 
Hollander te Chinsura behalve Ross, die Engelsch verstond, van Charles Chat 
