En Pd 
eigendom, voordat nog omtrent particuliere goederen iets was besloten. Ross wilde 
geen voorregten boven anderen, en bewerkte, dat wat hem als gunst werd verleend, 
allen werd toegekend als een regt. Niet minder flink was zijn antwoord op de 
aanbieding, hem door den Raad te Calcutta gedaan, van een huis in die hoofdstad. 
Hoe beleefd in den vorm, Ross’ bescheid was beslist afwijzend. Hij liep niet 
in de strik, en gaf te kennen, dat hij zich van Chinsura niet kon verwijderen, 
voordat alle zaken tusschen de Engelsche en Hollandsche Compagnie geregeld 
waren. 
En het loon voor en einde van dit alles? Hoezeer was het in strijd met 
het beginsel, dat de Engelsche. regering in haar vergadering van 6 Julij, dus bij 
den aanvang der verwikkelingen, had voorop gesteld! Toen heette het: de 
hooge regering wenscht aan de onderdanen der Vereenigde Provincieën al die 
welwillenheid te betoonen, welke door de wetten van den krijg niet wordt 
uitgesloten; de beginselen van humaniteit zouden worden toegepast, en alles 
gedaan wat de ramp voor Chinsura’s inwoners verzachten kon, De Hollan- 
ders, zoo luidde het verder, mogten niet behandeld worden, zoo als men de 
Franschen behandeld had, daar deze laatsten, door hun ondank en ontrouw 
zich alle zachtzinnigheid onwaardig hadden gemaakt. Hoe de Franschen wer— 
den behandeld staat, in onze bronnen niet vermeld, maar de veronderstelling 
dat deze te vuur en te zwaard werden verdelgd, is niet gewaagd, wanneer 
de Engelsche begrippen van humaniteit kunnen afgeleid worden uit de verdere 
behandeling, Chinsura’s ingezetenen aangedaan. Immers, wat gebeurde? De 
‘inventarissen waren opgemaakt, de buit was geraapt, de Hollandsche kolo— 
niën waren Engelsche geworden. Wat zou men langer met die Hollandsche 
individuën doen? Zij konden der Regering wellicht lastig worden. Daarom 
werd in den Raad te Calcutta, op 26 November 1781, gelast, dat alle Hol- 
landsche krijgsgevangenen (en wij zagen reeds, dat alle Hollanders te Chinsura 
en in de provincieën als krijgsgevangenen werden beschouwd) met de eerst 
vertrekkende schepen de kolonie voor Holland moesten verlaten. Wederom 
was het Ross, die zich op waardigen toon verzette tegen dit wreed besluit, Hij 
gaf aan de Engelsche Commissarissen te Chinsura te kennen, dat in deze kwestie 
zijn eigen persoon geheel op den achtergrond trad; hij zelf had, toch, reeds voor 
hef uitbreken van den oorlog, het plan, zoodra hij daartoe van de regering te 
Batavia verlof kon bekomen, naar het vaderland terug te keeren. Voor zich 
zelven vroeg hij daarom slechts vergunning met een neutraal schip naar Ceylon 
of de Kaap de Goede Hoop te vertrekken, ten einde daar het antwoord af te 
wachten op het gevraagd verlof, Maar geheel anders stond het met de andere 
gevangenen. Vreesselijk had de last om te vertrekken hen getroffen. Eenige officie 
ren en soldaten uitgezonderd, waren alle krijgsgevangenen, rustige burgers, meest 
koop- en ambachtslieden. Dergelijke personen behandelt men niet op zulk een wijs. 
Waartoe hun woning en neering ontnomen? Dit strijdt met alle begrippen van 
