mr AE 
waren betaalbaar drie maanden na zigt en getrokken op den Heer Christiaan 
Lowis Arnold, vice-president van Heeren scheepenen te Batavia en aan den 
order van HHEdh. de Ed. Hooge Indiasche Regering. In een missive aan de 
HH. Commissarissen Generaal deed hij hiervan verslag en quasi werden de prima ’s 
der wisselbrieven bij dat schrijven aangeboden. Doch niets van dit alles was 
ernst. De geconcipieerde brief werd evenmin verzonden als de wissels. 
Zij moesten alleen dienen om, ingeval van noodzakelijkheid, de Engelschen 
op het dwaalspoor te leiden. Hiertoe kwamen zij wan Citters wel te stade. 
Dat deze handelwijze van Citters tegen de borst stuitte, blijkt uit zijn beklag 
er over, dat omstandigheden hem noodzaakten tot een daad, die „als dezelve in 
het gemeene leven was gepractiseerd, misdadig en strafbaar zou zijn.” Hij 
achtte echter hier het middel wel degelijk geregtvaardigd door het doel, en ging, 
zooals wij zien zullen, op den ingeslagen weg voort. 
Toen op den 3îr Julij vendutie van ’s Comp“. specerijen gehouden werd, 
hadden deze goederen den marktprijs niet kunnen behalen. Hetzij de kooplieden 
reeds voorzien waren, hetzij zij meenden de markt te kunnen dwingen, met 
groote schade alleen konden op die vendutie de. goederen van de hand worden 
gezet. Daarom werd de vendutie gestaakt. Doch wat nu? Hen verkoop uit 
de hand was niet mogelijk. Dergelijke transacties waren verboden. ’t Zou, ware 
dit miet het geval geweest, toch niet gebaat hebben tot het behalen van heoger 
prijzen. Een tweede vendutie werd daarom tegen 30 Junij uitgeschreven en in dien 
tusschentijd nam wan Citters zijne maatregelen. Wel liep deze openbare verkoop 
ten tweede male vruchteloos af‚ slechts één koopman bood voor een half moan 
(2) noten en zes moan nagelen 220 Sa. rop. en voor !/, moan foelij en 6 moan 
nagelen 300 Sa. rop., doch de partij welke hij wilde inslaan werd te klein geacht 
em hem niet gegund. Nu echter wist de Directeur wat hem te doen stond. 
Op 1 Julij stelde hij den Raad voor, dat het, met het oog op den staat van 
zaken in Ewropa, noodzakelijk was ’s Comp“. schatten te bergen en bood aan, 
om alle specerijen zelf, 1 schijn, te koopen, voor den hoogsten prijs, welke daar 
voor op de jongste vendutie geboden was. Bij een onverhoopten aanval, konden 
die goederen dan worden opgegeven als particuliere eigendommen en als zoodanig 
bewaard blijven voor de Maatschappij. 
De Raad keurde dit voorstel goed. In ’s Comp“. gewone pakhuizen zouden 
de specerijen blijven berusten, om later onder den naam van particuliere koop- 
manschaps goederen bij openbare vendutie te worden verkocht. Ten einde aan 
alles den schijn van een wezenlijke transactie te geven, zouden voor het bedrag 
wissels door van Citters worden verleend. Wederom werd op den Heer Arnold, 
boven vermeld, getrokken, thans ten bedrage van Sa. rop. 168,172,8.16, welke 
wissels echter evenmin als de vroegere verzonden werden. Zij dienden alleen, 
„(l) De moan = circa 2 Eng. ponden, 
