— 50 — 
evenals de brief aan de Commissarissen Generaal dd. 2 Julij 1745, om bij een 
eventuelen aanval, de aanvallers „zoo mogelijk te bedotten.” (1) 
Toen kort daarna de overgave van (hinsura werd afgedwongen, werd, ge— 
lijk de Raad verwachtte, de belofte door de veroveraars gedaan, dat de parti— 
culiere eigendommen zouden gespaard blijven. Men meene echter niet, dat daar— 
om de Directeur onmiddellijk in het bezit van zijn eigendom werd gesteld. Birc4 
rook lont en het aandringen door van Citters was om niet. Het ergste vreezende 
leende hij het oor aan een voorstel van den koopman George Tijler,en deed hem 
de. geheele partij over. De Raad verleende hierop tevens zijn fiat. Doch nog 
altijd stonden de Engelsche schildwachten voor ’s Comp°. pakhuizen. Uit Calcutta 
zocht men, langs allerlei omwegen, de zaak tot klaarheid te brengen; maar 
de maatregelen, door van Citters genomen, waren zoo wel doordacht, dat niets 
bewezen worden kon. p 
Eindelijk op den 20ser October werd de vergunning tot hef, afgeven der 
specerijen verleend. 
Minder gelukkig was van Citters in zijn streven om 2 paketbooten, de Zee 
meeuw en delmugthol, mede, het eigendom der Comp®. op voordeelige wijze van de 
hand te zetten, Met den Directeur der Deensche faktorij Olle Bie was hij over- 
eengekomen om deze vaartuigen onder Deensche vlag en als Deensch eigendom 
te doen vertrekken. De Lugtbol werd daartoe in Castor, de Zeemeeuw in Pollux 
herdoopt. Wel werd voor de twee schepen de som van 24300 Sa. rop. bedon— 
gen, doch door allerlei vexatieën werd wan Citters zooveel afhandig gemaakt, 
dat hij slecht 3711,11%/,, Sa. rop. behield. De som der geredde gelden werd 
echter ook nog door een andere oorzaak verkleind. De Engelsche rege 
ringsraad weigerde de particuliere pretentien op de Comp®. uit te betalen 
Het raadslid Zawrens Reael de Bas eischte nu, dat van Citters hem voldoen zou 
en vorderde ook kwijtschelding van de hem opgelegde vergoeding wegens levering 
van salpeter, Van Citters weigerde, maar nu begon de Bas tegen den Directeur 
op te spelen. „Nooit zeide hij, o. a. heb ik aan de Comp’, het minste verdiend” 
en grofheid op grofheid stapelende, dreigde hij alles wat omtrent de specerijen— 
koop in den Raad, onder geheimhouding, was verhandeld, aan Birch te zullen 
openbaren, indien zijne eischen niet werden ingewilligd. Het raadslid kennende 
als laag genoeg om zijne bedreiging ten uitvoer te brengen, voelde van Citters 
zich gedwongen tot toegeven. Hij voldeed nu ook af/e particuliere pretentien 
en betaalde aan diverse personen 20284,6,!/,; Sa. rop. uit. Het montant der 
resterende gelden verminderde daardoor tot op 371,649,14,°/9; Sa. rop., maar dit 
bedrag bleef dan ook behouden. 
De Bas werd later tot zijn straf uit alle zijne betrekkingen bij de Comp’. 
ontslagen. 
(1) Van Citters, memorie. 
