eenen 
Het was echter niet genoeg de bovengenoemde som uit de handen der En- 
gelschen gered te hebben, zij moest ook veilig aan de eigenaren worden ver- 
zonden. Het werd hoog tijd om daartoe naar middelen uit tezien. De hoedragt 
van den verkoop werd al meer en meer ruchtbaar; ’t gevaar dreigde van Citters, 
dat men hem, ter elfder ure, nog het geredde afhandig zou maken. Doch hij 
voorkwam het gevaar. Met G. Tijter, reeds vermeld, sloot hij een contract, 
waarbij deze hem 546 kisten Patnasche opium zou leveren, tegen 600 Sa. rop. 
de kist. Deze goederen zouden onder Deensche vlag en pas naar Batavia 
verscheept worden. Voor de nakoming van het contract stelde het huis Colvins 
en Bazett zich borg. 
Van Citters had thans zijn taak te Chunsura volbragt. Bij een missive uit 
Batavia dd. 29 April 1795, was hem de vergunning verleend, om, indien hij niet 
verkoos het gezag in de Bengaalsche kolonie te blijven uitoefeten, zijne waar— 
digheid over te dragen aan het oudste lid in den Raad Maugwitz. Wat zou hij 
onder de bestaande omstandigheden nog langer op een plaats vertoeven, waar 
hij niets vermogt en alles hem ergerde? Uitgeput door een langdurig ver 
blijf tusschen de keerkringen, ter neergedrukt door het verdriet de hem toe 
vertrouwde gewesten in handen van den vijand zijns lands te moeten zien, 
stelde hij het resterend saldo van de geredde gelden aan zijn opvolger (van 
Haugwitz) ter hand en vertrok naar het Vaderland, de bewustheid met zich 
nemend van in de moeijelijkste omstandigheden, zich gedragen te hebben als 
een man van eer. 
Hoe het Chinsura verging onder het Engelsch bestuur laat zich begrijpen. 
Nog sterker dan over de onaangename behandeling hun door Birch aangedaan, 
klagen van Hauugwitz en. Heijning over den achteruitgang der plaats. Armoede 
verving den vroegeren welstand. De handel verliep, de gebouwen vielen in puin. 
Wel schonk de vrede van Amiëns (1802) nog een oogenblik hoop op herstel; 
maar de spoedig daarna, met nieuwe woede uitgebarsten krijg deed alle hoop 
verdwijnen, en al zou, jaren later, de Hollandsche driekleur nogmaals wapperen 
op het forb Gwstavus, sedert 1795 was de winstgevende kolonie Chinsura voor de 
Hollanders verloren en zouden hun voetschappen in Bengalen niet meer merk— 
baar zijn. 
