
_ 19 
Hij nam [de kampil| in een doek op zijn rug; hij ging, hij at in huis, 
toen ging hij slapen. Zijn vader ging [de zaak] bespreken met zijne vrouw: „zoo pas 
heb ik gindschen dikken banjaan willen omkappen, hij is nog niet geveld, ‘tis 
zijn geluk (zijn toebedeeld lot) dat hij nog niet dood is; morgen komt de 
boom, dien ik vel, dóór, laten we [zoo] dit ons kind ombrengen”. 
„Breng ’'m om’’, zei zijne vrouw. — „Kook dan morgen-ochtend heel vroeg.” — 
„Ja, zeide ze. 
Den volgenden dag aten ze weer. „Gaan we, draag onze kampil,’ zei de 
vader, „opdat de boom geveld worde, voor brandhout’ Toen ze weer op de 
plaats van vroeger gekomen waren, zei de vader: „Ga gij daar zitten, om op onze 
kampil te passen, ga niet weg, wees maar niet bang, ik ben daar op dien heuvel, 
wees straks niet bang.’ 
„Ik ben voor niets bang, vader,” zei L. M. — „Nu, goed dan; kom, ik zal 
dan doorgaan dien boom te vellen, dat hij omvalle.” 
De zon stond al laag, toen de boom omviel. 
Hij viel boven op L. M., zoodat die zelfs niet meer te zien was. „L. M. 
is dood”, dacht de vader. „Mijn kind is dood, [hij is nul bij zijn broers”, zei de 
vader. 
Hij ging nu naar huis. „Ons kind is dood, vrouw,” zei de vader. „Haal 
kippen van beneden, zoo'n stuk of vier.” Wel, ze haalde ze. 
„Hier zijn de kippen”, zei zijn vrouw. 
Hij riep [nul zijn zwager, van de benedenstroomsche djaboe b) (ruimte 
voor één gezin) „Watis er, zwager?” zei deze. — „Slacht deze kippen, je neefje 
L. M. is gestorven.’ — „Ja”’, zeide hij. Hij slachtte al de kippen. c) 
Toen 'tklaar was gebood hij: „Sta op, zwager! laten we eten!’ Toen aten 
ze allen. 
De rijst werd opgeschept, ze aten allen, [hij| en zijn zwager en zijn zuster. 
Zijne zuster wierp [wat] rijst onder 't huis, ééne bal, en toespijs van kip. d) 
b) Over de inrichting van een Bat. huis, zie mijne lezing, Med. Ned. Zend. Gen. 
Deel 46, 4de stuk pag. 420 e. v. 
Het roepen had dus plaats van uit de benedenstroomsche djaboe, daar de vader 
van L. M. péngoeloe van het dorp was. 
Uit den Bat, tekst blijkt dit door ’tgebruik van ’t woordje arah duidelijk genoeg. 
c) Het bereiden van de toespijs is een werk van vertrouwen. In de Bat. wereld, 
waar vergiftiging nog al eens voorkomt, is het dan ook niet onverschillig, wie dit doet. 
Als regel geldt das de anak-bèéroe dit doet, gelijk ook in dit verhaal, daar toch silih in 
den eigenliĳjken zin—anak-bêroe. Zie bovengenoemde lezing pag. 392 e. v. en Med. 46 
Iste st. pag. 2e. v. 
d) Als offer nl, aan de daar waarschijnlijk rondwarende begoe van haar dood 
gewaanden zoon. 
