20 
Toen ze allen klaar waren met eten, zeide de oom van L. M.: „Kom, rook 
eens, zwager! e) wat kunnen we er aan doen, ‘tis nu eenmaal ons fatum f), o 
zwager” Toen rookten ze. „Kom, je kampil, o zwager!’ zei de vader. 
Er werd van beneden (d. i van buiten) geroepen: „o, vader!” — De vader 
zeide: „Wat is dat toch! zwager?” — „Net de stem van L. M. vind-ik”, zei 
zijn zwager. 
„0 vader! waar moet ik dit brandhout neerleggen?’ vroeg L M. (letterl. 
zeide L. M. vragende). Toen schrok zijn vader, hij deed de deur open, en zag 
dat het heele dorpsplein met takken versperd was; hij had den boom op de toere 
(een uitgebouwde vloer, meest van bamboe, aan de voor- en de achterzijde van 
elk. Bat. huis) gelegd; deze was ook ingestort. 
„Wat is dat toch, vrouw! daar heeft hij den heelen boom meegebracht, de 
toere is [er| ook [van| ingestort. Het heette dat hij dood was, maar hij is niet 
dood! Ik dacht dat hij dood was. Wat zullen we toch tot hem zeggen!’ zei 
zijn vader. 
„Wees maar niet bang, zwager, laat ik hem maar in huis (d.i. binnen) 
roepen”. 
„Daar heb je al het brandhout thuisgebracht, de toere is [er van] ingestort. 
Kom nu maar over dezen stam naar boven,” zei zijn oom, „dat je kan eten.” 
Toen gaf hij hem te rooken. Zijn vader was bang! Hij gelastte het heele 
dorp, de takken van den boom af te kappen. Ze hakten die alle af, tot brandhout. 
Zijn vader beval: „Neem een buffel, opdat hem, mijn zoon, te eten ge- 
geven worde. Gaat allen gezamenlijk de toespijs koken, hij is moe, hij heeft 
al dit ons brandhout gebracht, laten we hem daarom te eten geven.’ Toen alles 
gaar was, en klaar gezet, werd L, M. ten eten genoodigd: „Eet mijn kind, je 
bent moe," zei zijn vader. Hij at een heelen buffel op, èn de toespijs, èn de rijst. 
Niemand kreeg er meer van! 
Toen gaf zijn vader hem een slaapmatje, zeggende: „Kom ga, slapen in 
onze djamboer” (jongelingenverblijf) 4). Hij ging heen. 
Toen L. M. sliep, gingen zijn vader, diens zwager, en al de onderdanen 
overleggen. „Wat zullen we nu toch doen; laten we samen gaan beraadslagen”, 
zei hij tot de dorpelingen. 
e) Een steenvaste gewoonte bij de Bataks, dat na het eten een strootje gerookt 
wordt, terwijl de vrouwen (en ook wel sommige mannen) een sirihpruimpje genieten. 
Het is onbehoorlijk terstond na ‘teten op te staan en zich te verwijderen. 
f) Zie over fatum (pèngindo) Meded. 46, 4% st. pag. 371. 
Men zou den zin dus haast kunnen vertalen met: 
‘tIs nu eenmaal onze eigene verkiezing. Eene voor ons merkwaardige opvatting 
van fatum, daar toch bij ons noodlot en eigen verkiezing tegenstellingen zijn. 
g) Jongelingen en ongehuwde mannen of weduwnaars mogen niet in huis slapen. 
