21 
„We zijn er mee aan (lett. we vinden ’t moeilijk te denken); zoo'’n kolos- 
sale boom, als gij geveld hebt, is op hem gevallen en dien heeft hij thuis gebracht! 
Daarom zijn we er mee aan,’ zeiden de lieden. 
„Er is een berg [met| een grooten steen [er op}, stuur hem een volgenden 
keer naar het dal.” — „'t Zij zoo,’ zeide de vader; laat mijn zwager hem naar het 
dal brengen, dan gaan wij allen boven den steen uitgraven.” 
De oom van L. M. bracht hem naar het dal. Hij ging met zijn oom, en 
leidde eene geit aan de hand. In het dal aangekomen, bond hij de geit [aan 
een boom] vast. 
„Pas op deze onze geit, ik ga een kapijas-versiering h) halen, laat haar 
niet in den steek, dat ze niet straks door een tijger opgegeten worde,’ zei zijn oom. 
„Neen, [maar] laat mij niet achter. Zoolang gij nog niet gekomen zijt, zal 
ik haar niet in den steek laten”, zei L. M. 
Toen zijn oom op den berg gekomen was, gingen ze allen te zamen den 
steen uitgraven, met de onderdanen, het heele dorp. Toen ze zagen dat de helft 
‚van den steen uitgegraven was, gingen ze hem met een hefboom lichten. 
Toen hij vond, dat het lang duurde voor zijn oom kwam, riep L. M. 
„Oom, oom, [kom] gauw!” 
„Licht hem gauw,” zei zijn oom; „ik hoor (lett. er is) zijn stem beneden.” 
Toen gingen ze vlug te werk, en terstond rolde de groote steen naar beneden. 
Hij viel boven op L. M., [zoodat deze geheel| verpletterd [werd]! 
Toen keerden al de lieden naar het dorp terug, allen waren moe. „Haal 
een rund, voor onze toespijs,” zei de vader van L. M Zij namen een rund, slachtten 
het; sommigen gingen rijst koken, anderen schroeiden het [vleesch] Toen alles 
gaar was, gingen ze terstond allen eten. 
„Nu, denk-ik, zal toch L. M. wel dood zijn, getroffen door dien steen; 
[zoo] heel hoog van boven van dien berg,” zei zijn vader. 
Allen voelden zich moe. Toen ze gegeten hadden, rookten zij Toen gingen 
ze naar het dorp, een ieder naar zijn eigen huis. Even later werd het avond. 
De kinderen sliepen al, de oude lui zaten nog wat te praten Terwijl ze 
nog aan ’tpraten waren, kwam L. M. Hij bracht den grooten steen mee; hij 
droeg hem op zijn hoofd. 
„0, vader!’ zei hij, „waar moet ik dezen steen doen?’ — „Dáár maar,” 
zei zijn vader. Daarop wierp hij hem midden in het dorp. Een rijsthuisje werd 
h). Van zoon kapijas-versiering vindt men eene afbeelding (helaas van de 
binnenzijde) en eene korte beschrijving in Veröffentliehungen aus dem Kön. Museum 
für Völkerk. III Band 1. 2. Heft. Berlin 1893, pag 33, No. 81. De versiering wordt 
ook wel in den vorm van een roset gedragen (zie No. 76). 
De plant is een parasiet, op hooge boomen voorkomend. 
De geur is doordringend en alleen voor Bat. reukorganen aangenaam. 
