22 
geraakt, platgedrukt door dien steen. De steen was mooi om tot zitplaats te 
dienen voor al de lieden. 
Toen werden zijn vader en zijn oom (die) in huis [waren] bevreesd, ziende 
dat L. M. den steen naar het dorp gebracht had, 
„Hoe zullen we 't overleggen, hem binnen te roepen, o zwager?” zei de 
vader 
„Wees maar niet bang; als we bang zijn, zal hij ons stellig dooden, dien 
grooten steen heeft hij gebracht!’ zei zijn zwager. Toen was zijn vader niet meer 
bang. „Moet ik sterven, 't zij zoo’ (lett. dood, dood!) dacht hij. 
Toen ging hij naar beneden, om L. M. te roepen. L. M. zeide: „Pas op 
de geit, zei oom, in het dal; ik wil een [kapijas] versiering hebben, zei oom, 
maar jhij ging| dien grooten steen op den heuvel uitgraven; mij dooden, dat was 
jelui plan, oom, vader, tante, moeder. Als [gij] mij wilt dooden, dan niet aldus; 
laten we er allen eens over praten, vader, moeder, oom en zusters. ó) Verschaf 
me, o moeder, zeven j) roode bloemen 4) (Hibiscus Rosa Sinensis); tante’s schuld 
zij zeven kluitjes meel, oom’s schuld een hoofddoek, mijn zuster een kampil, mijn 
vader een mes, mijn oom (van moeders zijde) een gordel. 
Toen gaven ze hem dit alles. 
„Nu dan niet aldus, /) mijn vader, moeder, oom, tante, gij al mijne zusters, 
die niet om me geeft en u tegenover mij schaamt, dat ik dus ga; vergeet me 
niet; al zouden we wel bij elkaar willen blijven; als we het allernoodigste 
eten m) ons niet kunnen verschaffen? [wat zit er dan anders op?|. En dus, gij 
j) Die zusters komen hier zeer vreemd, het begin van ’t verhaal in aanmerking 
genomen. Eene oplossing is dat men anak niet neemt in den algemeenen zin van kind, 
maar naar de Tobasche beteekenis van zoon, tegenover boroe (dochter). 
Hiermee klopt, dat als de vader L. M. dood waant, hij zegt, dat hij bij zijn 
broeders (sénina) is. 
j) Zeven is bij de Bataks een bijzonder heilig getal, veel meer nog dan de andere 
oneven getallen. De Bat. litteratuur wemelt van voorbeelden. ’tZal zijn grond wel 
hebben in de vier maal zeven dagen tusschen de verschillende schijngestalten der maan. 
k) De boenga-boenga is ook een der bijna bij alle kèrdja’s of lakon (plechtigheden) 
onmisbare ingrediënten, en ze zal dit wel aan hare kleur (rood) te danken hebben. Rood 
toch is over ’tgeheel de kleur der offers aan de hantoes (natuurgeesten) en dit zeker 
wel weer omdat het de kleur van ’t bloed is. Er zijn aanwijzingen, dat bloedige offers 
vroeger veel meer voorkwamen dan nu. 
!) ‚Nu dan, niet aldus”, eene uitdrukking waarmee vaak een spreken begint, 
zonder dat het bepaald op iets voorafgaands terugslaat, niet veel meer dan een stopwoord 
dus. Deze heele alinea heeft voorts iets gedrongens, en de woordschikking is min of meer 
verward. De verteller is blijkbaar door de wel wat lange rede van L. M. den draad 
kwijt geraakt. De vertaling is dientengevolge ook vrij. 
m) „het allernoodigste eten”. Woordelijk beteekent nakan si ben, het „eten voor 
den ayond”, De Batak let slechts twee maal per dag, en ’tavondeten is zijn hoofdmaal, 
