Than 
23 
allen, ik vertrek, moge ik niet met ziekte te kampen hebben,” aldus sprak L M. 
Hij gaf eerst met de hand een klap op den grooten steen, ») en ging toen. 
Hij ging nu het oerwoud in alle richtingen doorkruisen. 
Daar ontmoette hij Péngëltép si mate begoe. 
„Wie is dat’, zei P. — „Ik”, zei L. M. — „Dan tref ik vandaag koninklijk 
wildbraad”, zei P. — „Wel, twas mijn gebed (stille wensch) dat hier iemand zou 
ronddolen,’ zei L. M. 
P. schoot nu met het blaasroer op L. M. „Dat is mis; waarom zou je op 
me schieten (lett. waarom zou ik het te beschietene zijn), ook al werd ik geraakt, 
‘t zou er toch niet indringen”, zei L. M. „Dool dus niet in dit woud rond ” 
„Waarvoor zou jk bang zijn?” zei P — „Pen je heusch niet b ng?” zei 
L M.— „Heusch [niet]’ zei P. 
Toen zette L. M. hem achterna, gaf hem een schop, en daar vloog P. het 
luchtruim in! Daarop viel hij naar beneden; beneden gekomen was hij halfdood. 
Nu nam L. M een weinig van de roode bloemen, een greintje meel, en 
deed dit P. in den mend; en terstond was hij levend. 
P. zeide: „Ik onderwerp mij aan u, dood gij mij niet, laat me maar je 
kampildrager worden.” 
„Dat was 'twat ik zooeven zeide, maar je werd terstond woest tegen me; 
ik sprak [toch] billijk tot je (d. i. behoorlijk en met goede bedoelingen ),” zei L. M. 
Toen gingen ze samen. P. droeg L. M.’s kampil. Hun beider wegen waren 
[nu] een; met hun beiden doorkruisten zij het oerwoud 
Vervolgens ontmoetten ze Péngërintak loeloeh Soengsang. 
„tIs niet verboden, [dat er] menschen [komen] in ’t oerwoud,” zei L. M. 
„Hoe zegt ge zoo van niet?” zei B. S. „Niemand heeft [mel zulks gezegd zoo 
lang ik dit oerwoud doorkruis", zei L. M. 
„Ik ben ook groot, groot (d i. beteeken ook wat, heb ook nog wat te 
zeggen) in dit bosch!’ zei B. S. „Niemand, als ik hem tegenkwam, heeft [ooit] 
aldus gesproken” 
„Dan gaan we heden elkaar tegelijk te lijf; als jij niet dood gaat, ga ik 
dood; je zult vandaag plezier hebben!” zei L. M. 
Toen trok B S. aan een dikke bamboe, hij trok die uit den grond, met 
wortel en al. Toen stiet hij er mee naar L. M,‚ (maar) deze slipte, bukkende er 
omdat hij dit geniet na afloop van den arbeid. Als iemand dus ’s avonds niet te eten 
heeft, kan men gerust zeggen dat hij aan ’tnoodigste gebrek heeft ‘tIs dan ook eene 
stereotype uitdrukking geworden voor groote armoede. 
n) Wat deze handeling beteekent, ben ik niet te weten kunnen komen. Misschien 
zit er ook niets bijzonders achter, maar waarschijnlijk acht ik dit niet. Ik ben geneigd 
het te houden voor een teeken dat hij het dorp met den ban slaat, ofschoon dit hier 
niet gelijk in 't verhaal van Sese nTaola, uitdrukkelijk verhaald wordt. 
