24 
onder door. Daarop gaf L. M. hem een schop, en dadelijk zat B. S. [in de 
bamboe] bekneld. Toen huilde B. S. 
„Dat zei ik zoo pas, toen we begonnen te praten, [maar] jij werd terstond 
woest,’ zei L. M. 
„Indien ’t alzoo is, onderwerp ik mij; bevrijd toch mijn voeten,” zei B.S. 
P. zou B. S. gaan bevrijden. „Geef dan toch dat mes aan,” zei B. S. Toen gaf 
L. M. het. Hij hakte in de bamboe en zijne voeten werden bevrijd. L. M. liet 
nu B. S. rooken. Ze rookten met hun drieën. Toen ze gerookt hadden, beraad- 
slaagden ze. 
„Waar komt ge vandaan?’ zei B. S. — „Ik, ik reis rond, mijne moeder 
en mijne zusters mogen me niet, ze hebben genoeg van me, daarom ben ik op 
reis gegaan” — „Hoe heet ge dan, o vrind?” zei B. S.—’k Heet L. M. — „En 
je vrind daar, zijt ge broers ?”’ — „Neen.” — „Wel, hoe heet die dan ?”’ — „P. B.” — 
Laten wij drieën niet meer vechten,’ zei B. S., „gij zult ons beider vader zijn.” 
Toen vochten ze niet meer. 
Ze gingen nu weer op reis; zij trokken over zeven bergketenen. Toen 
hielden ze even stil, om te rooken. Er was nog één bergketen. Toen ze boven 
gekomen waren, zagen ze naar beneden. Daar zagen ze een dorp, daarheen daalden ze 
af. Ze gingen naar de lieden daar, peperplanters 0). Toen gingen ze naar de tuinhut, 
daar troffen ze den baas Ze gaven hem te rooken. Hij gaf hun ook te rooken. 
„Ik moet even naar buiten,’ zei de baas. Hij ging vaar buiten, en zocht 
al zijn lieden op, vijftig man, en gelastte hen zich te verzamelen. Toen gingen 
ze samen overleggen. „Er zijn drie lui in mijn hut, in onze nederzetting, anderen 
durren mijn hut niet binnen gaan, ze zijn kang,” zei de aanvoerder. 
„Dat we ze dooden, en opeten” zeiden de lieden. „Goed, zei de aanvoer: 
der. Toen gingen ze allen hunne messen slijpen. 
Zij gingen naar de hut. Toen ze daar allen waren, zei de baas: „komt 
naar buiten, gij alle drie, dat we rooken.” — Goed”, zei L. M. 
L M. zag dat hunne messen blank waren. Hij nam toen een handvol 
meel en eene roode bloem, hij spoog er op, en bestipte daarmee zich zelf en zijne 
makkers ). 
o) Vroeger was peper een voornaam uitvoerartikel, en vonden heel wat lieden, 
die op de hoogvlakte geen bestaan hadden of om eene of andere reden de wijk moesten 
nemen, als kalak pérdagang in ’t verbouwen daarvan hun brood. 
De koeta dagang, die men nu nog in de Deli-doesoen aantreft, zijn allen koloniën 
van gambir-bereiders. 
Wil men nu peper planten, dan gaat men naar de Alaslanden, waar eene kolonie 
moet zijn, die in de verhalen Dagang Ranto heet, en tot het gebied van kedjoeroen van 
Batoe ’mboelan behoort. Dit ranto moet wel het Atjehsche rantò zijn (zie Dr. Sn. H. 
De Atjèhers, Deel 1: 297. 
p) Dit „„moetari’’ is nog een algemeen gebruik bij de lieden die ten oorlog 
