26 
worden om in de hut te blijven.” — „Dat is ook goed”, zeiden allen. Toen stelde 
hij een als hoofd aan. 
„Ik kan ’tniet uithouden, hier al maar te zitten Wij gaan weg, (maar | 
komen weder,’ zei L. M. Hij plantte curcuma bij de hut, en één bos (stoel) 
katjang (zekere boonensocrt, met korte, platte peulen). 
„'k Heb hier bij de hut planten geplant. Als deze later verwelken, denk 
dan: „onze vriend is ziek,’ en kom gij dan met uw tweeën of drieën naar mij kijken.” 
Daarna gingen ze met hun drieën £) op reis, naar het oosten. Na een halven 
dag kwamen ze aan een dorp. Het plein was geheel verlaten. Van uit eene aarden 
versterking gluurde eene vrouw naar buiten: „Loopt niet in het dorp rond ! Waar 
komt ge vandaan?” 
„Mijn deel (lot) is, dat ik nergens meer thuis hoor, tante,” zei L. M.— 
„Als ge geen thuis meer hebt, en ge wilt [u] hier [vestigen], dan kan dat. Loop 
niet in het dorp rond, dan wordt de Goerda-vogel boos,” zei de vrouw. 
„Ik ben niet bang, tante; mijn gebed is dat ik moge sterven, maar mijn 
fatum zegt, 't zal niet gebeuren,” zei L. M. 
„Al zal ’t niet gebeuren, zegt uw fatum, zegt gij, velen zijn in dit dorp 
omgekomen, allen opgegeten door den Goerda-vogel. Ziet ge niet dat het dorp 
geheel verlaten is?’ zei de vrouw. 
„Ook dan ben ik niet bang,’ zei L. M. 
„Als gij bij machte zijt den Goerda-vogel te dooden, dan zult ge vorst in 
dit dorp worden; de vogel heeft al onze broeders opgegeten,’ zeide de vrouw. 
„Ik kan hem dooden,” zei L. M. 
„Komt, komt binnen, open deze deur, treuzel niet, dan komt hij; als hij 
ons ziet, zijn we verloren (dood),”’ zei de vrouw. 
„Goed, we komen binnen,” zei L. M. Hij opende de deur, ze gingen met 
hun drieën naar binnen, en sloot [de deur] weer. 
Zij praatten met elkaar, met hun zevenen 
„Hoe groot is die Goerda-vogel, o tante?” zei L. M. „Wel, [heel] groot! 
oom, zijn vleugels zijn 1'/, vadem breed, zoo is zijn grootte,” zei de vrouw. 
„Is deze ’t alleen, die de menschen in dit dorp opgegeten heeft?’ — „Ja, oom.’ 
Toen het donker werd, sleep L. M. zijn zwaard „Boeloeng galoeh”’ (Pisang- 
blad). Daarna bestreek hij het met meel. B. S. en P. liet hij in de aarden ver- 
sterking achter, met de vrouwen. L. M. trad naar buiten, om den Goerda-vogel 
op het plein op te wachten. 
t) Deze lezing is blijkbaar niet de oorspronkelijke, als men de andere verhalen 
hierbij vergelijkt, ook de boven meegedeelde Karo'sche variant. Als gevolg hiervan moet 
de verteller nu ook wel later vier vrouwen laten overblijven in het uitgemoorde dorp, 
in plaats van ééne. En het tehulpsvel'en der lieden uit de kolonie zou ook niet noodig 
zijn geweest, als L. M. inderdaad zijn twee makkers bij zich gehad had. Zoo wijst ook deze 
innerlijke tegenstrijdigheid reeds op verminking van ’t oorspronkelijke verhaal. 
