
27 
Daar zag hij, op een afstand van twintig vaâm, de Goerda-vogel [met de 
vleugels) klappen. 
„Dat is de vogel,’ dacht L. M. Hij trok zijn zwaard, beademde het, en 
vatte post op ’t plein. 
De Goerda-vogel placht menschen aan te vallen. 
Hij schoot op [L. M] af, deze hakte hem, hij werd door een der vleugels 
bedolven; L. M. raakte er onder en lag op sterven. 
„De ecurceuma van onzen vorst is verlept, laten we heden op weg gaan naar 
het oosten,” zeide de opzichter der peperplanters, die door L. M. was aangesteld. 
Zij gingen. Toen ze hem vonden, zagen ze de beenen van L. M., de beenen 
alleen, [hij] was onder den vleugel der Goerda-vogel bedolven. 
Zij sleepten hem naar de smidse, en bliezen hem in den neus. Toen werd 
hij weer levend; de vogel was dood. #) 
L. M. sprak met den opzichter. Zij gingen naar de schans der vier vrou- 
wen. Zij overlegden met elkaar. „Was deze alleen het, die steeds de menschen 
op-at?”’ vroeg L. M. „Ja, oom’, zeide de vrouw „wij behoeven nu niet meer bang 
te zijn in het dorp te loopen.” Zij gingen rondloopen, bezochten al de huizen en 
verzamelden al de kostbaarheden. 
'tWerd donker. L. M. zeide: „Er is niemand meer in het dorp, als ge 
wilt, word dan mijne vrouw.” — „[Ik] wil’, zeide de vrouw. Toen trouwden ze 
haar: éen werd de vrouw van den opzichter, één van L. M., één van P., één van 
B. S. Nu stelde L. M. B. S. als zijn anak-béroe v) aan; P. werd anak-bëroe van 
den opzichter. Toen gingen deze en zijn anak-béroe weg. Zij gingen op weg. 
Toen ze de kolonie bereikt hadden, zeide hij tot zijn lieden: „Ziet ge wel, dat 
de eurcuma, die verwelkte, waarheid sprak; bijna was onze vorst dood. Wij troffen 
hem aan, [nog] niet dood; wij hebben hem in den neus geblazen met den blaasbalg 
der smidse, dat het mocht blijken van niet.” 
„Als hij niet dood is, dan is 'tgoed, al waren dan ook de bladeren der 
curcuma verlept. Wij (lett. ik) dachten dat hij dood was, omdat ge, zagen we, 
zoo laat kwaamt”, zeiden de lieden. 
„Wij kwamen zoo laat, omdat we allerlei besproken hebben.” — „Waarover 
hebt ge gesproken?” zeiden ze — „Over trouwen,” zei hij. — „Wie is onze (beleefd 
voor: uwe) vrouw?’ — „Wel deze, we hebben twee meegebracht, ginds zijn twee 
gebleven, voor L. M. en B. S. Wij hebben [nu] een dorp”. w) „Mooi zoo!” 
u) Béns hoorde ik dat uit den in stukken gehakten goerda-vogel de tegenwoordige 
roofvogels zouden ontstaan zijn. 
v) Zie hierover de in aanteekening c opgegeven plaatsen. 
w) Door ’taanwezig zijn der vrouwen hield de vestiging op eene koeta dagang 
te zijn. t Werd nu een dorp als elk ander waar men inderdaad thuis hoorde, niet meer 
als vreemdeling tijdelijk verkeerde. 
