30 
Wat nu speciaal ’t verhaal van den tooverstaf betreft, in zooverre dit eene 
verklaring tracht te geven van ’t bezigen van dien staf, en waarom deze uit het 
hout van den ténggolan (1) moet vervaardigd worden, is het natuurlijk van betrek- 
kelijk jongen datum. De eigenlijke kern echter is ongetwijfeld een mythe. 
In het artikel van den Heer Mererwarpt: de Bataksche tooverstaf (Bijdr. 
T. L. en V. kunde v. N. IL. 6de volgr. X) heeft deze met groote scherpzinnig- 
heid de opvatting verdedigd, dat de staf in verband gedacht moet worden met 
regen en bliksem. Die scherpzinnigheid kwam vooral uit in de ontleding der 
namen van de twee hoofdpersonen, en ’t in verband brengen der beteekenis met 
de reeds als bij intuïtie gedane ontdekking, dat de eigenaardige vorm van den 
staf aan een neerslaanden bliksemstraal deed denken, inzonderheid zooals die zich 
meermalen aan den schrijver had vertoond, in het dal van Silindoeng. 
Prof. KerN heeft in ’t Intern. Archiv. für Ethnografie Band XV, Heft 1v 
reeds eene welverdiende hulde gebracht aan ’t scherpzinnig betoog van den Heer 
M. en gaf naar aanleiding daarvan eenige mededeelingen over den Vajra van 
Indra. Prof. K. eindigt het artikel aldus: „Het behoeft niet gezegd te worden, dat 
de door M. gegeven verklaring hierdoor [nl. door het volgens Prof. K. onafhan- 
kelijk van elkaar gekomen zijn tot dezelfde beschouwing van den bliksemstraal 
als symbool van een vijanden verdelgend tooverwapen, door Bataks en Indiërs] 
zoo’n hooge mate van waarschijnlijkheid erlangt, dat ze aan zekerheid grenst.” 
De Heer M. mag zich met dien lof gelukkig rekenen, te meer, omdat zijne 
verklaring niet maar alleen in zeer hooge mate waarschijnlijk, doch ontegenspreke- 
lijk juist is. Het Karo'sche verhaal nl. heeft veel beter het ten deele mythisch 
karakter bewaard, dan de door den Heer M. gegeven Tob. lezing (2) en er komt 
ééne zinsnede in voor, die het tot volkomen zekerheid verheft, dat de tooverstaf 
in verband staat met het onweder. 
Bij de geboorte van den held van ’t verhaal, tegelijk met zijne zuster, de 
zeven honden en de slang, heeft nl. het volgende verschijnsel plaats, dat ik ‘hier 
eerst met de Bataksche woorden beschrijf: „LE, méroeroes langit, mésoewak mé 
papan, métjépik palas, métémboek tanèh, dat letterlijk vertaald, luidt: TOEN Kwam 
DE HEMEL NAAR BENEDEN (nl. als eene aarästorting), WERDEN DE PLANKEN (de vloer) 
AFGERUKT; DE STEENEN NEUTEN KREGEN BARSTEN, EN ER ONTSTOND EEN GAT IN DEN 
(1) Tenggolan is dezelfde boom als de pijoe-pijoe tanggoehan of tanggoelan bi 
den heer Mreerwarpr. Waarschijnlijk is het de cassia fistula (zie Filet op „tangoeli”). 
(2) 't Verhaal van den heer WesrenBerg, voorkomende in zijn : „Aanteekeningen 
omtrent de godsd. voorstell. der Kaio-Bataks,” wijkt in vele hoofdpunten zeer af van 
de door mij verzamelde lezingen. Hoe belangrijk en in vele opzichten verdienstelijk de 
bovengen. studie van den heer W. ook is, ze werd na een nog niet zeer lang: verblijf 
van den Heer W. onder de Bataks, uitgegeven, en vertoont daarvan al de sporen. 
“ Verhaal geeft stellig de Karo’sche traditie onjuist weer. 

