
31 
GROND. Als dat niet eene nauwkeurige beschrijving is van de uitwerking en de 
verschijnselen van den inslaanden bliksem, wat is het dan ? 
En zoo opgevat, dit wil ik terstond hierbij voegen, is, dunkt mij, aan de 
verschillende personen in de mythe eene bepaalde plaats aan te wijzen. Doenda 
Katekoetan is mi de verpersoonliĳking van het onweder in zijn geheel, hoewel 
t meest op den voorgrond treedt het geduchte, vreeswekkende, en dus vooral 
donder en bliksem, zijne zuster is de regen, de honden de wolken, en de slang òf 
de bliksemstraal in ’t bijzonder, of, wat ik voor waarschijnlijker houd, de ten 
gevolge van het onweder gezwollen rivier (1). 
De Karo'sche namen zijn over ’tgeheel zoo verminkt, dat men zonder 
kennis van de Toba'sche niet zoo licht tot hunne ware beteekenis zou hebben 
kunnen doordringen. Door de Tobaneezen is dus de mythe wel tot de Karo’s 
gekomen, en mede daarom twijfel ik er aan of ze in oorsprong wel zuiver Ba- 
taksch is. Wel vertoont ze zich geheel in een Bataksch gewaad. 't Woord doenda 
(T. donda) alleen zou kunnen doen denken dat men hier het Skr. danda, den 
staf der Brahmanen (zie Wdb. v. d. T. bijvoegsel, op donda) voor zich heeft. 
In overeenstemming hiermee is, dat vreemde woorden, die in het Tob. eene o heb- 
ben, in 't Kar. als dit ze heeft overgenomen eene oe vertoonen (2), [bijv agoni — 
agoeni het Z. O. (van agni), banoewa holing = banoewa koeling, terwijl toch 
'tKar. zelf ook këling heeft|, zeker wel omdat het Tob. teeken voor o, 't zelfde 
is als 'tK. voor oe, en dus de overname schriftelijk, d. i. door de tooverboeken 
heeft plaats gehad, zoodat die woorden eerst do r goeroe's zijn gebruikt en eerst 
langzamerhand 't eene meer, 'tandere minder, algemeen eigendom zijn geworden. 
Niettegenstaande het zeer Bataksche karakter der inkleeding, en der namen, 
ben ik daarom toeh nog niet zoo zeker er van of er geen historisch verband 
bestaat tusschen den Vajra van Indra en den Batakschen tooverstaf. Ik wil niet 
ontkennen, dat mijn twijfel aan vermetelheid grenst, waar eene in deze dingen 
onaangevochten autoriteit als Prof. KerN zoo stellig spreekt. 
Toen ik mijn in de Med. v/h. Ned. Zend. Gen. Deel 47, 2de st. verschenen 
vervolg-artikel over Bat. litteratuur schreef, kende ik de bijdrage van Prof. KERN 
nog niet; ik wees daar terloops op eenige overeenkomst tusschen het Bat. verhaal 
en de mythe van Indra. Later voerde eene nauwkeurige beschouwing van een toen 
nog in mijn bezit ziĳnden Tob. tooverstaf (afkomstig van Samo Sir) mijne gedach- 
ten nog verder in die richting, en toen ik dien staf aan het Bat. Gen. v. K. en W. 
afstond, wees ik op een eigenaardig „versieringsmotief”, dat de eerste twee hoofd- 
figuren van de volgende scheidt, En nu is eene als terloops gedane mededeeling 
in het artikel van Prof. KerN wel geschikt, om mijn twijfel nog te doen toenemen. 
(1) Vergel. J. H. Neumann: De pérminakan, Med. Ned. Zend. Gen. DI. 43, 3e stuk. 
(2) Men denke niet, dat de omgekeerde stelling ook waar is, dus dat elk Tob, 
woord met o, dat beantwoordt aan een Kar. met oe, noodwendig een vreemd woord is. 
