32 
Prof. KerN schrijft ..... „Wel heet de hemelsche Vajra trisandhi, d, i. 
drie geledingen of voegen hebbende,” doch wat hieronder verstaan moet worden 
is niet duidelijk.” 
Nu vertoont evenwel het door mij afgestane exemplaar iets, dat al heel veel 
op drie geledingen (voegen) gelijkt. Het zoo even genoemde „versieringsmotief’”, 
een soort uitgeschulpte rand, bevindt zich onder een soort band of ring, niet onge- 
lijk aan den knoop in een bamboe, en behalve deze komen er zoo nog (wee ringen 
voor, nl. een boven en een beneden het voor ’t vasthouden met de hand glad gelaten 
gedeelte van den staf. : 
't Is mogelijk dat het aanwezig zijn van deze drie ringen, die zeer veel 
aan voegen doen denken, een bloot toeval is, maar voorshands is hiermede vol- 
doende gemotiveerd, waarom ik de stellige uitspraak van Prof. KeRN omtrent 
de historische onafhankelijkheid nog niet aanvaard, integendeel ik een inniger 
verband vermoed, dan ik vroeger zelfs durfde denken. 
Bijzonderheden komen van zelf in de aanteekeningen ter sprake. Wat taal- 
kundige opmerkingen betreft, zal ik mij nog meer moeten beperken, dan in ’t 
verhaal van si Laga Man. De zoo getrouw mogelijke vertaling geve het noodige 
licht. Waar de vertaling vrij is, zal dit worden aangegeven. Hoeveel moeilijk- 
heden het opteekenen der verhalen uit den mond van den verteller ook geeft, 
er is één groot voordeel aan verbonden, men kan onmiddellijk interpuncteeren, en 
weet dus later hoe men te lezen heeft. 
De loop van ’t verhaal is in ’t kort als volgt. 
De goeroe Pakpak Pörtandang komt (l) in Toeding si noe Poerba. De 
vorst is zeer rijk, maar zijne vrouw mist zeer de moedervreugde. Van de aan- 
wezigheid van den beroemden goeroe onderricht, gaat de vorstin hem opzoeken 
en krijgt na gunstige uitlegging van verschillende omina de toezegging dat ze 
moederweelde zal smaken. 
Na verloop van een jaar brengt zij onder vreemde verschijnselen een zoon, 
eene dochter, zeven honden en eene slang ter wereld. Zij laat den goeroe roepen, 
die na ‘t raadplegen van zijn kalender haar den raad geeft, den jongen zoo 
spoedig mogelijk te doen trouwen en ook voor 't meisje een man te zoeken. 
Maar de jongen en zijne zuster zijn onafscheidelijk en niettegenstaande 
vele waarschuwingen misdragen ze zich. De gevolgen blijven niet uit: langdurige 
droogte, misgewas enz, zeven jaar zeven maanden lang. Op de jacht zijnde ontmoet 
de jongeling een börnawët (groote viperra-soort), die hij achtervolgt. Deze vlucht 
op een tönggolan-boom. De jongeling, het meisje, de honden en de slang haar 
achterna! Deze boom wordt bewoond door een vrouwelijk wezen, béroe Tijang 

(1) Ik bezig hier 't enkelvoud. Maar eigenlijk is er sprake van 7 goeroe's, die 
altijd samen reisden. In 't verhaal wordt dit wel eens vergeten. Evenwel één is toch de 
hoofdpersoon, de anderen, hoewel goeroe's, zijn toch eigenlijk zijn leerlingen (zie Med, 
47. 2, 149). 

