40 
„Enggo, enda köémbérahën, anakndoe si dilaki enda, em gëlarna: „„si 
Toewan Adji Doenda Katekoetan,'”’ „anakndoe si dibëroe enda’': „si Béroe Poewang 
Tampe Radja Bénewasön,”” „'ntërém kap kakandoe,” nina, „'ntérém agindoe, 'nté- 
sëm anak-bëroendoe, ’ntérém ngë sëninandoe, ëntérém ginémgömndoe. Apai kal 
pagi nipindoe goeloet,” nina, „apai kal pagi éntah It bahan-bahanén oe kalak, 
anakndoe si dilaki enda tahoe ngoelakkëén bahan-bahanën noe kalak; éntah lt 
pagi mösénggët boerawan, anakndoe si dibéroe e pagi tahoe msn péraléng téndi. 
VERT ALAN 
Er bestaat van ouds een verhaal van goeroe's, de Goeroe Pakpak Pértan- 
dang 1), die met hun zevenen reisden, bij zich dragende den staf mangalekat, 
het potje met de toovermedicijn ambat toewah na bolon en het oorspronkelijke 
wichelboek. 2) 
1) Zie over Goeroe Pakpak Pertandang en de beteekenis van den naam iets 
naders Meded. N.Z. G. Dl. 47, 2de st. pag. 149 e. v. 
2) In ’t oorspronkelijke is telkens een ander woord voor dragen’ gebezigd, 
naar de verschillende wijze waarop die voorwerpen gedragen worden. 
Ertjikentjikenken = dragen bij wijze van staf; 
ersoenting-soentìingkén, dragen als soenting. 
De Mal. beteekenis van soenting is bekend. Hier heeft men te donken aan het 
dragen aan een punt van den hoofddoek, en wel zooals deze door de Timoer-Bataks 
gedragen wordt, nl. met afhangende punten. 
trkadang-kadangkin is, dragen over den schouder, nl. zooals men een lossen doek 
(oewis kadang-kadangin) draagt. De poestaka nl. wordt gewoonlijk in een soort buidel 
meegenomen. 
Wat de namen der drie attributen van den toovenaar betreft, het volgende: 
toengkat mangalekat is wel eenvoudig te vertalen met , tooverstaf’”. 't Kar. manga- 
lekat (ook wel mangaleka en malekat) is natuurlijk eene verhaspeling van het Tob. woord. 
Of men hierbij aan het Ar. (Mal.) woord voor „engel” heeft te denken, weet ik nict. Ik 
maak hier opmerkzaam op het Atj. woord malakat, dat „tooversteen,” „wondersteen” 
beteekent (Dr. Sn. Hurgr. Atjèhers II, pag. 140). 
Perminakan beteekent taalkundig natuurlijk, plaats voor de olie’. Deze „olie” is 
dan de ambat toewah na bolon, het groot (beroemd) zegenaanbrengend (d. i. kroost- 
verwekkend) middel. 
In een opstel van den Heer J. H. Neumann in de Meded. vh N. Z. G. (DI. 47, 
3te St.) wordt een verhaal medegedeeld omtrent den oorsprong der pérminakan !). De 
naam, aldaar aan die olie” gegeven: minak djadin mèratah ’mbèntar, d.i. blauw-witte 
1) Dit vertoont h'er en daar eenige gelijkenis met een door mij in bovengen Meded. 
Dl. 47. 2de st. gegeven verhaal, dat als inleiding op ’t verhaal van Doenda Katekoetan kan be- 
schouwd worden, 

