
Lt 
51 
__mengelien [bestaat|, moedertje?’ „’t Is al zoo lang, grootvader, dat je kleinzoon 
niet meer op den tënggolan-boom komt.” 
„Als dat de zaak is, moedertje, maak zeven als een peperhuisje opgevouwen 
sirihpruimpjes gereed, dat ik den hoogzwevende kiekendief zende ze te brengen”. 
Toen de zeven sirihpruimpjes klaar waren, gelastte hij den hoog-zwevenden kie- 
kendief ze weg te brengen. 
De kiekendief vloog naar Sahaloerén, en ging daar op de horens 36) zitten. 
De vorstenzoon van Sahaloerén kwam naar buiten, en wierp den hoogvliegenden 
kiekendief met een steen 371). 
De kiekendief viel naar beneden, en veranderde in een Sijam kat. De 
kat vluchtte in huis. 
Als de vorst zat, wreef ze zich tegen hem aan, als de vorst sliep zij op 
zijn hoofdkussen, als de vorst at, raakte ze hem telkens aan. „Ach, als de kat 
400 doet, hoef ik geen kat,’ dacht de vorst. Hij sloeg de Sijam kat, en deze 
veranderde in een hond. 
Wel, als de vorst at, belekte de hond den schotel waarop het eten was, 
stak hij zijn snuit in den pot waarin gekookt werd. „Als de hond zoo is, heb 
ik liever geen hond”, dacht de vorst. Hij sloeg den hond, en deze werd een 
witte viperra. De viperra vluchtte het huis uit. De zeven honden gingen aan 
 ’tjagen, zij jaagden op de witte viperra. 
__ … De jongeling en ‘t meisje volgden, de honden volgden, de slang volgde. 
De viperra vluchtte naar ’tbosch Limboer Raja; hij kwam bij den ténggolan 
‘boom, hij klom er op; ook. de slang klom er op, de ‘honden klommen er op, de 
„Jongeling ‘en het meisje klommen er op en [allen] veranderden in knoesten van 
den tënggolan boom. | 
“ „0, oom”, zei Béroe Tijang Manik, „nu kan je geloof ik niet meer naar 
beneden, en naar boven kan ook niet,’ zeide Bëroe Tijang Manik. 
Ë 
afleggen van dien eed. Pigaga toebing is een kruipplant met diep ingesneden blade” 
ren (toebing — schaarde, geschaard). Deze voorwerpen zijn natuurlijk zinnebeelden. 
Bij ‘tafleggen van den eed, zegt men dat men ia geval van ontrouw, door die 
verschillende dingen mag worden gestraft. Kinderen met een huzelip (eveneens toebing) zijn, 
zegt men, ‘t bewijs dat de vader of de moeder hunne trouwbelofte aan een ander gebro= 
ken hebben. 
Wat overigens deze passage hier beteekent, is niet recht duidelijk. Of wil Béroe 
Tijang Manik, ingeval haar winnaar tot haar mocht terugkeeren, dezen door een „boe- 
lawan’’ aan haar verbinden ? 
__36) De horens, nl. de buffelhorens, waarmede de twee uiteinden van den nok 
versierd zijn. 
37) Hij wierp den kiekendief met een steen, hetzij om hem te dooden, °t zij om 
hem te verjagen, daar toch deze vogel, en vooral zijn doordringend geroep: koeli’k, 
koeli’k, onheil voorspelt. 
