56 
Daar de heer Neumann zijne studie bovengenoemd wil doen volgen door 
een aanhangsel dat speciaal de Dajang mythe behandelt, wil ik hier niet in al 
te uitvoerige bizonderheden treden. Met het oog echter op den allicht eenigszins 
anderen kring van lezers, en ook omdat ik op enkele punten tot eene zelfstandige 
opvatting gekomen ben, wil ik er toch iets van zeggen, doch eerst na mededeeling 
van den hvofdinhoud van ’t verhaal. 
Voorop sta nadrukkelijk de mededeeling, dat ik de opvatting van het wezen 
van si Dajang aan den heer Neumann te danken heb. 
Deze eenmaal gegeven zijnde, was de weg tot het recht verstaan der 
andere trekken niet zoo moeilijk meer, dank zij ook de tamelijk duidelijke 
gegevens van het verhaal zelf. 
Hier volge de korte inhoud. 
Onze „grootvader” kreeg twee dochters en één zoon. Kort na de geboorte 
van den laatste stierven achtereenvolgens zijne moeder en zijn vader. Natuurlijk 
dat het „verweesde kind’ (Anak Méloemang) 1) dikwijls huilde en daardoor den 
anderen bewoners van ’t huis hinderlijk werd, die dan ook verre van liefderijk 
gezind jegens den stumper waren, zoodat ze zelfs zijnen zusters bevalen hem in 
de rivier te werpen. Dit gebeurde, doch hij dreef tegen den stroom in en 
spoelde bij de badplaats aan wal. Hij kroop van hier naar ’t dorp en groeide 
met de varkens op onder ’t huis. Grooter geworden kreeg een buffelhoeder 
medelijden met bem, en gaf hem van zijn eigen armoedig deel. Eens, terwijl 
A. M. op de karbouwen paste kwam „de bereisde kapitein” (Anakoda Pér- 
lajar) daar voorbij. Door dezen liet hij zich overhalen mee naar de beneden: 
danden te gaan. Hier verdiende hij aldra met handelen een aardig geldsommetje 
en gaf nu met A. P. geschenken mede voor zijne beide zusters „de tweelingen” 
(Sarindoe Toeboeh). Zij beantwoordden deze attentie met tegengeschenken en nu 
kreeg A. M. verlangen naar zijn geboorteland. Met A. P. ging hij er dus heen. 
Hij werd door A. P. aan een vrouw geholpen, terwijl deze zelf A. M.’s beide 
zusters huwde, waarvan hij de oudste in ’t Oosten, de jongste in 't Westen deed 
wonen, terwijl A. M. zich in ’t midden vestigde. Na verloop van tijd kregen de 
zusters in ’t 0. en ’t W. ieder een zoon. Later werden deze naar hun oom in 
't midden gezonden om van hem hun naam te ontvangen, geheel conform de 
Bataksche adat. Die uit het O. kreeg den naam van Koning Maan (Radja Boelan 
Malela 2) en ontving als geschenk een mes, de tweede dien van Koning Mandoline- 
speler (Radja Pérkoeltjapi) met als geschenk een mandoline (kceltjapi of koetjapi). 
1) Ik zal in deze inhoudsopgave de vertaling der namen geven, voor zoover mogelijk, 
om later met de Bataksche namen (en de beginletters) te kunnen volstaan, ten einde eene 
te omslachtige vertaling te vermijden. 
2) Of Malela de juiste naam is durf ik niet zeggen. ’t Kan een epitheton ornans 
zijn, zooals in bisi malela, een bijzondere fraaie ijzersoort, eig. staa/. Misschien ziet het 
op 't mes dat hij als geschenk ontving. 

