58 
Dat lichte, luchtige, vluchtige wordt mythologisch zeer goed weergegeven 
door den witten vogel, die het attribuut is van B. D ‚soms met haar vereenzelvigd 
wordt en dan ook zeer goed als 't lichte hemelgewelf is op te vatten. Daarmee 
stemt prachtig en logisch overeen des heeren N’s opvatting van den vaal-zwarten 
koeliki als den nachtelijken, althans den donkeren hemelkoepel. Ook wij spreken 
dichterlijk van den nacht met zijn vale vlerken. 
Twee machten bestrijden dus elkaar de heerschappij over den lichtenden 
hemel, en dan kan men moeilijk falen, als men daarin de zon en de maan ziet. 
Reeds blijkens den naam vertegenwoordigt Radja B-elan de maan. Uit het verhaal 
blijkt dat het natuurverschijnsel om zoo te zeggen beschouwd wordt van uit het 
standpunt van de maan Deze staat (woont) bij ons verhaal in ’t Oosten. Het is 
dus duidelijk, dat het uitgangspunt der mythe is het verschijnen der voLLE maan. 
Immers dan bevindt zich de zon juist in 't Westen. 't Lijdt geen twijfel of R. P. 
is de zon, in de eerste plaats de ondergaande zon en zijn attribuut, de twee- 
snarige mandoline, beeldt mythologisch zijn laatste stralenbundel uit, eene aan- 
schouwingswijze die haar tegenhanger vindt in de dichterlijke benaming voor de 
naar alle zijden stralende ochtendzon, matawari singgargar (zie Med. N. Z G. DI, 
41, pag. 172, noot), waarbij ik hier nog voeg, cat het gw. gargar stellig ’t zelfde 
is als ’twoord voor Mippenesl, nl van die soort, die men vervaardigt door een 
ronde bamboe aan ’t eene einde in talrijke fijne staafjes te splijten, die uit te 
buigen en dan te doorvlechten. 
Daar de maan gedurende haren loop zich ook als sikkel vertoont, mogen 
we met den heer N. daarin wel het mes zien. 
Volgens ‘t verhaal komt na vier dagen ook R. P. naar ’t O. Daar dit 
het conventioneele getal is in tal van Bat verhalen, behoeven we dit niet al te 
strikt op te vatten. Een feit is, dat na volle maan de zon weer op haar gaat 
inhalen. Zelfs na vier dagen is reeds merkbaar dat de maan aan licht verloren 
heeft, en als eindelijk zon en maan tegelijk opkomen, of in mythische taal R. P. 
bij R. B. in ’t O. is, is de maan haar licht, dus R. B zijne vrouw kwijt! Ze 
is aan R. P. overgegaan! 
Ook het daarop volgend pogen van R. B. om zijne vrouw terug te krij- 
gen, is in hoofdzaken verstaanbaar, doch ik ga hierop niet verder in, gelijk 
ik ook de bespreking van andere dingen achterwege laat, die hoewel onge: 
dwongen eene mythische verklaring toelatende, toch misschien toevoegsels van 
later tijd zijn. 
Het optreden van Adoe Amang, met wiens naam ik ook geen weg weet, 
lijkt wel ongemotiveerd. Ik weet hem geen plaats aante wijzen. Deze episode 
maakt op mij den indruk van hier eigenlijk niet thuis te hooren. 
Het verhaal van den Heer De Maan, althans indien de Heer Pleyte dit 
nauwkeurig weergeeft ('t verslag van den heer De H. heb ik niet ter beschikking) 
is al zeer verward, wat den opzet betreft. Men weet niet recht of men met twee 

