
in nn dte ed ne ne nn nn 

13 
„dan stroomen de volwassenen samen, dan stroomen de jongelingen samen, en 
de ouden van dagen, en de jonge dochters en de kinderen 13)’, zeide hij, „en 
gij zult Radja Pérkoeltjapi heeten”. 
Toen keerde de vorst van ’t Oosten naar ’t Oosten, die van ’t Westen naar 
t Westen terug. 
(Ook) 't vorstenkind van ’t midden was groot geworden. „Hoe heet ik 
moeder?” zeide het vorstenkind van ’t midden. — „Leg U ĳverig op ’t vlechten 
toe, moedertje, vlecht gij (dan) een kampil voor je tante”, zeide ze, „leer ijverig 
weven, moedertje’, zeide ze,’ weef gij dan een kain voor Uw oom’, zeide ze. 
Wel, toen de kampils gevlochten, en de kains geweven waren, ging ze 
haar tante in ’t Oosten een bezoek brengen. „Bier is een hoofddoek voor U, 
tante”, zeide ze, „en geef dit als overkleed aan oom”, zeide ze, „dit is een kampil 
voor U”, zeide ze, „geef een als kampil aan oom”, zeide ze. — „Ik ken U zelfs 
niet eens, moedertje!’ zeide ze-— „Wel, gij waart, zegt men, met uw tweeën 
meisjes, (en) één jongen, nl. mijn vader, gij in ’t Oosten, mijn jongere tante in 
't Westen, mijn vader in ’t midden”, zeide ze. Toen schreide S T. „Ik heb 
inderdaad 't recht U een naam te geven, woedertje”, zeide ze; „eerst zal je oom een 
_haarkam voor je maken", zeide ze, „jij zult Béroe Dajang heeten, Böroe Dajang Minta 
Kadja'’, zeide ze. En ze verbond haar met haar zoon R. B in den echt, zegt men 14). 
Vier nachten waren er verloopen, zegt men, toen kwam R. P. van ’t 
Westen, de vorst van ’t Westen. Hij tokkelde de mandoline, zegt men, de mando- 
line stoeloeng-oeloeng Daar stroomden de groote menschen samen, en de jonge- 
lingen en de ouden van dagen en de jonge meisjes en de kinderen, en D. Minta 
Radja werd hartstochtelijk ontroerd (letterl. haar bloed zeide súp, só, d. i. ging 
door haar aderen bonzen), en ze verliet haar echtelijk verblijf 15), zegt men, en 
volgde [R P.] naar ’t Westen. In 't Westen aangekomen, werd ze met R. P. in 
_den echt verbonden. 

nog enkele dergel. secundaire stammen. bijv. padjik naast adjek. M. i. werpt dit een 
nieuw licht op de vorming van een woord als mate (Mal. mat). 
Men (o. a. v.d. Tuuk) neemt gewoonlijk aan, dat mate rechtstreeks van pate is 
afgeleid door ’t infix-oem. Doch afdoende bewijzen ontbreken. Na ’t bì>ven medegedeelde 
ki | 
lijkt het mij redelijker pate te beschouwen als sce. stam, als een causatief van een nu 
niet meer bestaand ate (niet te verwarren met het Kar. ate, Mal. hati. Dair. kate!) van 
welken stam dan op regelmatige wijze mate-oemate is gevormd. 
13) Wat hier van de uitwerking van de mandoline gezegd wordt, is dunkt mij 
eene zeer afdoende bevestiging van de door mij in de Inleiding gegeven opvatting van 
Radja Perkoeltjapi als de zon. 
14) Een huwelijk, naar Bataksche opvatting geheel „comme il faut”. 
15) Amak daboehin, door „echtelijk verblijf” vertaald, beteekent letterlijk: „de 
neer te laten mat,’ en doelt dus op de plaats, die men tegen onbescheiden blikken kan 
afsluiten. 
