82 
plantversieringen, de planten met de elf namen, dat de (éndi’s gezamenlijk naar 
huis gaan; de namen van Uw planten zijn: tandék érboewah, simbéra bajak, opdat 
ge gezegend (érloewah) en rijk (bajak) moogt zijn; de namen Uwer bloemen 
zijn: (jintja-ljintja sarindapét, béras-béras, padang tégoeh, piso pérénggi 34), pénabah 
galoeh, één verzoek ik (pita), alle krijg ik (dapét), opdat hard (mékéras) en 
vast (métégoeh) met de téndi naar huis terugkeere. Dit zijn de namen Uwer planten: 
de djabi-djabi roemindang, de waringin toemboeh djali, wiens wortels dwars door de 
wereld gaan, wiens overschaduwde plaats een koentja zaaipadi groot is (nl. zóó 
groot, dat men er 100 toemba padi op uitzaaien kan), wiens bladeren evenredig 
dicht zijn, wiens vruchten overal op hoopen bijeenzitten ; al blaast ook de wind uit 
het Westen, uit het Oosten, uit het Tobasche land, uit het Maleische land, hij 
verliest zijne bladeren niet, hij laat geen doode takken vallen, hij valt niet tegen 
den grond, hij rolt niet om, er komen geen gaten in den grond, hij wordt niet 
afgebrokkeld, zóó gaat de salindoengén 85) naar huis. 
Hierop moet „ja gezegd worden; laten ik en gij „ja zeggen, dan zegt oo 
uw léndi „ja, uw léndi st toempak-ltare, opdat manpen en vrouwen elkander 
eerbiedigen, opdat de anak béroe sénina voor den kalimboeboe instaan *) en hem 
in alles ter zijde staan. 
Dit is de gelijkenis van de salindoengén (die) naar huis (gaat). Zij is als 
de sitabar pisang in een valleitje: de wortels dienen tot tépoeng tawar, zijn bast tot 
ngarkari-middel; zijn bladeren tot schaduw-gever voor de téndi; zijn vruchten 
zijn in ’t begin een weinig wrang, op de helft melig, op ’t laatst worden ze zoet, 
de moeder is omringd door hare kinderen, zóó dat men moeder en dochters niet 
uit elkaar kent. Dit is de gelijkenis van de salindoengén naar huis, waarop „ja” 
gezegd moet worden, zegt grootvader de berggeest. 
Het spijsbedrag voor den goeroe is negen toemba rijst, de schuld (d. i. 
34) Piso pérénggi kan niet anders beteekenen dan „Frankisch mes”: mes der Wester- 
lingen. De bijvoeging pinaba galoeh, dat men met dat mes de pisang moet omkappen, 
nl. de pisaug die bij deze plechtigheid gebruikt wordt, en waarvan het „wisselbeeld” 
gemaakt wordt. De piso peringgi is geen Bataksch maaksel, wordt integendeel van de 
bepedenlanden ingevoerd en gelijkt op een voorsnijmes. Wegens zijn dunheid gebruiken 
de Bataks het ook veel om te kerven (#%s). 
Verder zij hier opgemerkt, dat het niet alleen dit mes is, dat niet van alledaagsch 
gebruik is. Ook de kampil, de kalkdoos (ftagan), de verschillende weefsels enz. hebben 
andere vormen, dan de tegenwoordig in gebruik zijnde, en zijn ten deele wel ouderwetsch, 
ten deelo van vreemden oorsprong. ’k Behoef wel niet te bewijzen hoe men analoge ge= 
vallen bij alle volken, ook de meest beschaafde aantreft. 
35) Salindoengin is hier een andere naam voor tindi en wel voor de ndi die in 
veiligheid is (lindoeng). 
*) De vertaling is eenigszins vrij. Tare heeft verschillende boteekenissen, doch 
de grondgedachte is die van „opzien naar’, „naar omhoog zien”, 
