
87 
aarde); 4o Béroe Kaljih-katjih (in 't Westen); 5o Toewan Samsah Hine-hine (in de 
bovenwereld). 
Hierop volgt dan ’t verhaal van de schepping dezer wereld, welke telkens 
door Padoekah ni Adji, die over de stormen gebiedt, wordt verijdeld, tot hij einde- 
lijk door list wordt overmand, en vruchteloos tracht de stevige aarde te verwoesten. 
De aarde wordt nu Banoewa Koeling tot verblijfplaats aangewezen, terwijl 
hij als makker in zijne eenzaamheid Toewan Mandileka Soert naast zich krijgt. 
Alvorens deze daarin bewilligt, vraagt hij verlof naar zijn „grootvader, die aan 
de overzijde der zee” is, te mogen gaan ter verkrijging van de geneeskrachtige 
_ garaneja-bladeren. Na een paar vergeefsche reizen gelukt hem dit, terwijl ook 
de vederen en lichaamsdeelen van den vogel Nanggoer dawa-dawa in allerlei 
planten enz veranderen, en hij tevens onderricht ontvangt omtrent het „loskoopen’’ 
van zijn lichaam en degzelfs samenstellende deelen. 
T. M, S. keert daarop naar Këténgahëén terug, en zal nu samen met 
B K. de aarde gaan bewonem. Ze vreezen echter dat dit leven op den duur 
zeer eenzaam zal zijn, en geven, als ze dit uitspreken dus hun verlangen 
naar „eene hulpe tegenover zich’ te kennen. D R. G. geeft hun daarom 
zeven eieren van het wijfje van den Nanggoer Dawa-dawa vogel. Na een jaar 
geduldig wachten zou dan hun wensch vervuld worden, mits ze zich niet lieten 
verleiden om te lachen, als ze reeds, vóór die termijn om was, druk gepraat en 
gelach binnen in de eieren hoorden. Doch die voorwaarde bleek hun te zwaar. 
Als gevolg van hunne ongehoorzaamheid braken achtereenvolgens de eieren vóór den 
bepaalden tijd, en ontstonden wel daaruit allerlei planten en dieren, maar niet de zoo 
vurig verlangde wederhelft. Een offer aan D. R G. had geen uitwerking, en aldus alle 
__ hoop vervlogen ziende, troostten ze zich ten slotte met verschillende dieren, waaruit 
dan het tegenwoordige menschengeslacht is gesproten, waarvan elk individu in 
zijne gedragingen zijne afkomst van een of ander dier dieren verraadt. 
Wat in dit verhaal allereerst treft, is wel het zoo sterk in ’t oog 
vallend tweeslachtig karakter. Terwijl toch aan den eenen kant in woorden, 
die niets aan duidelijkheid te wenschen overlaten, van de schepping dezer 
aarde wordt gesproken, treft men aan den anderen allerlei aan, dat feitelijk 
het bestaan dier aarde onderstelt, onderstelt zelfs in haar tegenwoordige geografi” 
sche gesteldheid, althans voor zoover de Bataks haar kennen. Immers R. K. begeeft 
zieh naar ’t schiereiland Sibolangit, het fraaie voorgebergte in het Noordelijk 
bekken van het Tobameer, dat blijkbaar als ’t middelpunt wordt beschouwd, van 
waar men naar ’t O. en naar ’t W., naar het gebied der Toba's en dat der 
Maleiers kan komen, van Bat. standpunt volkomen begrijpelijk. Doch deze eigen- 
aardige vermenging van geografische bijzonderheden en mythologische gegevens 
maakt de verklaring niet gemakkelijk. Eene der hoofd-oorzaken van deze, ook 
den anderen mythischen verhalen min of meer eigene, verwarring zal wel zijn 
