108 
Toen ging Radja Kétöngahén heen op den heuvel Sibolangit; daar kwamen 
drie zouthalers voorbij. 
„O, zwager, waar gaat gijlieden heen?” zeide Radja Köténgahén. — „Wij, 
we gaan naar de benedenlanden, zwager!” zeiden de drie zouthalers. — „Wat is 
dat voor een manier van ulieden, om naar de benedenlanden te gaan ?” zeide Radja 
Köténgahëén; „anderen, als die zeiden: „„ik ga naar de benedenlanden”"” droe- 
gen, zag ik, hun draagstok op den schouder, hun leeftocht in een doek op den 
rug, het geld in hunnen gordel; jelui: „ik ga naar de benedenlanden” zeggen 
jelui, jelui draagstokken draagt ge niet op den schouder; [en als] ik de dertig 
dagen tel, de acht windstreken raadpleeg, de vijf mamis, de drie katika onder- 
zoek, dan draagt ge zelfs uw leeftocht niet op den rug, noch uw geld in uwen 
gordel.” — „Wel, wat de dagen, die gij gelezen hebt, zeggen, is niet onjuist, het 
zien van uw oogen is niet wis We hadden de rijst al uitgemeten, het geld al 
klaargelegd, de draagstokken al in orde gebracht, toen (lett. omdat, maar de zin 
loopt eigenlijk zoo niet af) de duchter van onzen vorst Toewan Dibata in Poerba, 
sibêroe Sindar Mata-niari geheeten, voorbijkwam, wier voorkomen precies is als 
de ochtendzon, wier voorhoofd als het zevengesternte, wier gelaat als gebold 
spinsbek, wier vingers als de bëéroe-lo-kahekën, wier tanden als de zaadjes van 
aroem sëéding gantoeng, wier haar als de jonge vruchttros van den riman-palm. 
Wel, zij wandelde in Poerba, vertoonende hare bekoorlijkheden 17), vijftig min 
twee in getal. Wel, we zagen tersluiks naar links, en naar rechts. Eindelijk 
gingen we op weg, en (merkten) niet, dat de draagstokken die al klaar waren, 
achterbleven, dat het geld, dat al klaargelegd was, achterbleef, dat de rijst, die 
al uitgemeten was, achterbleef *), dàt is ’t, dat dus blijkbaar wat ge verteldet, 
juist is, zwager.” 
Toen zeide Radja Kötëngahén tot de drie zouthalers: keert gijlieden naar 
Poerba terug. Ik zal later voor je leeftocht zorgen, ik zal je van geld voorzien; 
hier zult ge later uw draagstokken krijgen, neemt dezen mijn ring sarirawang 
mede, laat gij dien straks vallen in den pot met indigo van de dochter van 
Toean Dibata ni Poerba, sibéroe Dajang Sindar Mata-ni ari 18) geheeten. 
Toen keerden de drie zouthalers naar Poerba terug Zij lieten den ring 
vallen in den pot met indigo van de prinses. 
17) „Vertoonende hare bekoorliĳkheden” is de wel wat vrije, doch tamelijk 
juiste vertaling van i-odakkénna péogodakna. Eigenlijk is ngodak ‚„met de handen slin- 
geren bij ’t gaan”. Péngodak dus: de wijze waarop dit geschiedt, lavgzamerhand uit- 
gebreid tot: iemands gang, wijze van loopen, en nu komen juist iemands gratie en be- 
valligheid, als hij die heeft, ’t best tot haar recht bij ’t gaan, vooral voor den Batak, 
die let op lenigheid der bewegingen en rankbeid van postuur. 
*) Er staat letterlijk dat die dingen wit zichzelf’ achterbleven. 
18) Deze naam is zeer doorzichtig. De beteekenis is: „Glans der zon”. 

