112 

Wel, de lieden in huis (of in ’t dorp) gingen dansen. Sommigen dansten 
met het groote houten etensbord, anderen met den kookpot. Toen de lieden 
genoeg hadden van 'tdansen, wel, „ga gij vliegen, kringen beschrijvende, ga 
op de horens van de lésoeng zitten om met den snavel te kloppen, en met 
de vleugels te kleppen.” De lieden in de lésoeng gingen dansen, sommigen 
dansten met de rijstwan, anderen met den rijststamper. Toen de lieden in de 
lësoeng genoeg naar hun zin gedanst hadden, vloog hij naar de dorpspoort, 
en weer klopte hij met zijn snavel, als de gerantoeng met vijf staafjes, klepte 
hij met zijn vleugels, als gëndang-spel, waarbij de klarinet geblazen werd. De 
lieden gingen dansen; die naar de tuinen gingen, dansten met de hak, die naar 
‘t water gingen dansten met het watervat. 
Toen de lui genoeg naar hun zin gedanst hadden, ging de vogel vliegen, 
kringen beschrijvende, en vloog naar het land Poerba. 
Hij ging zitten op de dorpspoort van Poerba en klopte met zijn snavel, 
en klepte met zijn vleugels. De menschen gingen dansen; die naar de tuinen 
gingen dansten met den ploeg, die palmwijn gingen tappen, dansten met het 
palwwijnvat. Toen kwam de dochter van onzen vorst Toewan Dibata ni Poerba, 
sibtroe Sindar Mata ni-ari geheeten, naar buiten. 
„Talrijk zijn de menschen van Poerba hier, volwassenen (getrouwden), 
jongelingen, ouden van dagen, jongedochters, kinderen; hij die bij machte is den 
nanggoer dawa-dawa vogel te pakken, diens vrouw wil ik worden, zonder dat 
er voor mij betaald behoeft te worden.” 
Wel, sommigen schoten er op met een blaasroer, anderen gingen met 
steenen werpen. Wat de nanggoer dawa-dawa-vogel betreft, deze was als een 
vogel, die groen is als bladeren; als naar hem gegooid werd, kwam hij dichter 
bij, ook al werd op hem met een blaasroer geschoten, hij kwam meer naar beneden, 
[maar] het lukte niet hem te krijgen. 
Wel, de prinses keerde naar huis terug, en de vogel vloog al zwevende in 
kringen, boven haar, en zette zich neer cp de horens van ’t huis onzes vorsten 
Toewan Dibata ni Poerba. 
Hij klopte weer met zijn snavel, ['t was| als ['t geluid van) een gëran- 
toeng met vijf staafjes, hij klepte weer met zijn vleugels, als 't geluid van trom- 
_mels, waarbij de klarinet geblazen werd, hij krabde weer met zijn pooten, als 
de „negensprong”’, elf met de „kinderen”, opdat de téndi gezamenlijk naar huis 
gaan. 
Wel, toen kwam de dochter van onzen vorst naar buiten, uit het huis, en ging 
met onvoltooid vlechtwerk naar de toere, en danste daarmee, terwijl de nanggoer- 
dawa-dawa-vogel met zijn snavel klopte, met zijn vleugels klepte. „Dans toch 
niet, o moedertje, op het snavelgeklop en wiekgeklep van den nanggoer-dawa- _ 
dawa-vogel; opdat je toeh niet misschien gek wordt, dit is [het too vermiddenk 
si-odjar-odjari; dit is een gezant van den grooten goeroe simbaso.'” 
