XIV 
als er veel is zullen wij verkoopen; »terwijl’ wordt niet vertaald, b.v. terwijl 
mijnheer aan het eten was, gingen zij weg, toewan sei na sia lao 
(letterl. mijnheer nog at zij gingen weg); nadat, toen, als, wordt vertaald 
door hottoe, of tiá, of hottoe tiá achter het werkwoord te plaatsen, 
b.v. nadat of toen hij gekomen was, ging ik naar beneden, nia mai 
hottoe tiá foïn haoe toen, (dia soedah dateng abis, baroe saja toeroen); 
als, af, nadat het gras bĳ elkaar is, dan dekken, haè liboer hottoe, 
foïn sor (roempoet di koempoel abis, baroe toetoep); sô, zoo, als, nèëbé, 
opdat. 
Uitspraak 
De klemtoon ligt bijna altijd op de voorlaatste lettergreep; waar de 
klemtoon op een andere lettergreep valt, is dit aangegeven door een < b.v. 
harík, ádisa. | 
Wat de uitspraak betreft, bij de meeste woorden wijst deze zich van 
zelf, daar in deze woordenlijst de Nederlandsche schrijfwijze meestal gevolgd is. 
Waar de e wordt uitgesproken als de Fransche è, is dit aangegeven 
door een \ b.v. hatènè; staat daarenboven nog een “ op die lettergreep, 
dan heeft zij den klemtoon b.v. hadèr. 
De i klinkt bijna altijd als onze ie; waar zij klinkt als in dik, wit, 
mis, daar is dit aangegeven door een — of door verdubbeling van den volgenden 
medeklinker b.v. missak, lawarík. 
Waar de o klinkt als ou in de Engelsche woorden bought, brought, is 
dit aangegeven door een — b.v. bôt; waar de o klinkt als in gebod, tot, is 
dit aangegeven door een _ of door verdubbeling van den volgenden medeklinker 
bv. fotti, fóhó föóhok; als or op het einde van een woord den klem- 
toon heeft, klinkt het als het Fransche or b.v. kadór; ook in eenletter- 
grepige woorden b.v. sor; o zonder teeken klinkt als onze o in boren, bode, 
b.v. boroes, bodik, tenzij het tegendeel vanzelft blijkt b.v. föhok; de 
o in de tweede lettergreep heeft geen teeken, omdat men vanzelf leest als het 
Hollandsche woord hok. 
Waar twee klinkers neven elkaar afzonderlijk worden uitgesproken is 
dit aangegeven door een trema b.v. teïn, baä, foeï, tenzij het reeds 
blijkt uit een ander teeken b.v. höú, töö. 
In woorden waar ooe in voorkomt, wordt de o en de oe afzonderlijk 
uitgesproken en is dit aangegeven door een ’ tusschen o en oe te plaatsen 
b.v. ho’oek. 

