hs 
) 
gelaten makkers zien de geplante struiken verflensen, komen hunnen aanvoerder 
te hulp en werken er toe mede om hem weer in het leven terug te roepen. 
Na dood geweest te zijn en weder levend te zijn geworden, is de held van 
‘tverhaal verlost van zijne vraatzucht. Deze zonder twijfel echte trek van ’t ver- 
haal, die bijna geheel met de Torodja'sche voorstellingen overeenkomt, is door 
ons tot nog toe alleen in deze Tt. overlevering aangetroffen. 
Nog eene andere belangrijke bizonderheid vermeldt deze Tt. lezing. De 
makkers, die de beenderen van hun gesneuvelden aanvoerder verzamelen, voegen 
deze aaneen en de Prinses baadt ze met rano lala. Dit rano lala ot 
rano lalae is door een Tt. deskundige verklaard met rano ma’dios of 
rano mandios. Volgens dezen zegsman zijn er twee stroomen, welker 
water bovennatuurlijke kracht heeft. Rano lala die naar het W. en Rano 
ma’dios die naar het O. vloeit. Elk dier stroomen roept voortdurend zijn 
eigen naam uit, dus lala, lala, mandios (ma’dios), mandios. Nu 
worden in het verhaal van Sese n° Taola de dooden opgewekt, met water 
dat 1lala, ilala roept (t. a. pl. bl. 12 en 50) en dus de eerste helft der 
Mohammedaansche geloofsbelijdenis uitspreekt, die in den mond der strandbe- 
woners van de Tominibocht luidt: la 1laha ilala en door hen als een ge- 
wone uitroep van verwondering zéér druk wordt gebruikt. Men beweert dan ook 
dat het geheel synoniem is met o ine! of ine gee! »moeder! moederlief !” 
Vandaar dat onder deze lieden moilala beduidt »zijne verwondering uiten” 
en ilala »wonderbaarlijk"’; men spreekt van tana ilala, duanga ilala 
voor »een land, een schip met bizondere eigenschappen”. 
Toch heeft waarschijnlijk de Mohammedaansche geloofsbelijdenis niet dan 
schijnbare overeenkomst met den naam van dit wonderwater. Een Bare'e verhaal, 
opgeteekend bij de To Pebato, toontaan dat ue talala-lala bij de Toradja's 
een bekende naam is voor tooverwater of wonderwater. De korte inhoud van 
‘tverhaal is deze: Hen man ligt te slapen en wordt door het spelen zijner 
zevens zoons gewekt. Hierover verstoord, gelast hij hun te gaan halen het 
Talala-lala-water, in het land van Grootmoeder, ginds aan gene zijde der 
zee. De zoons gaan; na vele avonturen komt de jongste inderdaad bij de in 
de Toradja'sche verhalen traditioneele »Oude Vrouw”, die het wonderwater 
bewaakt. »Hij hoorde inderdaad het talala-lala-water, dat steeds talala- 
talala-talala riep en zeide: Hier is het water dat wij zoeken.” De Oude 
vrouw neemt den vermoeiden reiziger op, verzorgt hem, maar verbiedt hem uit 
een zeker venster te kijken. Als zij op zekeren dag haren tuin is gaan bewerken, 
kijkt hij uit dat venster en ziet het wonderwater, waarin zeven meisjes gaan 
baden, die als parkieten komen aangevlogen, hare vogelhuid als een pak kleeren 
uittrekken en zich dan als jonge meisjes vertoonen. Door hare vogelhuid weg 
te nemen, dwingt hij de Jongste hem als zijne vrouw te volgen; verder schept 
hij van het wonderwater in een bamboe en neemt het mee. Ja, zegt Parkietje 
