6 
het Sangireesche verhaal ook drieërlei; de tweede en derde, het trachten te 
verpletteren onder een steen en onder een boom, hebben ook de parallellen, de 
eerste aanslag is alleen aan het Sangireesche verhaal eigen. De vader heeft 
nl. een bamboestoel omgekapt en de onderste gedeelten der bamboestengels, 
die in den grond zijn blijven staan, aangepunt; daarop neemt hij zijn zoon op 
en werpt hem op die talrijke opstaande scherpe punten. Het ventje komt er 
echter ongedeerd af en brengt ten bewijze daarvan den geheelen bundel gekapte 
bamboestengels thuis. Nadat men het driemaal op zijn leven heeft toegelegd, 
gaat Séndango’ de wijde wereld in. Zijne kracht helpt hem om drie reuzen 
te overwinnen en hem tot zijne slaven te maken. Van dit punt af is het verhaal 
kort en onvolledig afverteld. De drie reuzen treden is het geheel niet meer op. 
Séndango’ komt met zijne makkers van zelf is eene stad terecht, waar een 
groote visch ligt te rotten, die daar vanzelf is komen aandrijven. Door dien dooden 
visch met een krachtigen schop voor goed te verwijderen, wint Séndango’ 
de hand der koningsdochter en wordt koning in haars vaders plaats. 
Het Sangireesche verhaal is dus het minst volledige, daar het van ‘t gevecht 
met de Grijpvogels niets vermeldt en evenmin van het planten der boomen of 
struiken, die aan de achtergelatenen het teeken moeten geven dat hun aan- 
voerder hunne hulp noodig heeft. De bizonderheid dat de held van het verhaal 
slechts één span lang is, herinnert aan de figuur van Sangarangan in de 
Tonbemboansche Teksten Nos. 39 en 40. 
Thans volgen tekst, vertaling en aanteekeningen, eerst van het Tontem- 
boansche, daarna van de beide Bare'e en ten slotte van het Sangireesche verhaal. 
1. Tontemboansche tekst. 
[Omtrent de spelling valt het volgende te zeggen: 
Enclyticae die nimmer als afzonderlijke woorden voorkomen, zijn zonder - 
aan de woorden gevoegd, zooals oka en ké’ in siituoka, siituke’, doch 
woorden die ook afzonderlijk worden gebruikt, zijn met - aangehecht waar zij 
enclytisch zijn, bĳv. itjatëka’-mange, pakapaluna-mako. De twee 
leden eener woordherhaling en die van de samengestelde bijnamen zijn door 
hetzelfde teeken aan elkaar verbonden. De apostrophe duidt de hamzah aan, het 
sterretje het elisie-teeken van de é. Tusschen haakjes is geplaatst de é, die 
niet anders is dan een tusschenklank, uitgesproken tusschen een woord met 
gesloten eindsyllabe en een daaraan gehecht suffix dat met een medeklinker 
begint, bv. in isusut(é)na==isusut + na, terwijl susuténa=susutén 
—J- na]. 
(No. 42.) Kukua au doro’ 1 Tjombangan. 
Sapaka si Tjombangan, ja anak e rua ambalesa, mêngénto-ngénto' an 
do'kosa 1 Lombagi. Jawoja kémualinape'-mai tow, sia ngaranano in Tjombangan. 
Sapaka sia ja marae kakéli pénganën. A si tjatarenape’ 1 mitjuman 

