12 
Jawoja au somoi-mai titu sì Wawu’ wo si Tjombangan tumaneo, wo si 
Tjombangan maindoo kolano a si punten 1tu, nisumawël a si empona. 
Verhaal van den Gulzigaard. 
Wat Kombangan betreft, hij was het kind van twee echtelieden, wonende 
aan den oorsprong der Lombagi. Terstond van zijne geboorte af werd hij Kom- 
bangan genaamd. Nu, hij was in hooge mate een veel-eter. Den eersten keer 
dat hij at was ’t een kilomaat rijst, den volgenden dag reeds twee kilomaten, 
aldus steeds toenemende tot op den zevenden dag, toen at hij reeds een !/, 
gantang. Hoe grooter hij werd, steeds vermeerderde hetgeen door hem gegeten 
werd, totdat hij reeds 5 gantang rijst at. 
Toen zijn vader zag dat het zoo was, zeide hij: »0 vreeselijk, welk een 
veel-eter is dit kind, hij zal mij nog opmaken. Wacht maar, ik zal u wel van 
kant maken” 
Daarna riep hem dan zijn vader, zeggende: »kom, ventje, wij gaan 
sago kloppen.” Aldus gingen zij heen. Al voortgaande zagen zij een arên-boom, 
toen zeide de vader tot Kombangan: »>Gij blijft maar hier, he, ik ga den arên- 
boom omhakken. Al zijt gij, stakkert, op ’t punt van door den vallenden boom 
te worden getroffen, gij moogt volstrekt niet op zijde gaan, hoor!’ Inderdaad 
ging de vader aan het omkappen, totdat de arèn-boom omviel. Toen de arèn- 
palm omviel, heeft hij Kombangan nedergedrukt; maar de stakkert is niet 
weggeloopen. Toen zeide zijn vader: »Zoo, de veeleter is werkelijk gestorven.” 
Nu keerde de vader van Kombangan naar huis terug. Toen hij aangekomen 
was, zeide hij tot zijne vrouw: »Nu, de Veeleter is inderdaad gestorven.” 
Doch zoodra was hij niet naar huis teruggekeerd, of Kombangan spleet 
den arên-boom, na hem slechts bij den top te hebben aangepakt, en die werd 
door hem van boven naar beneden in tweeën gescheurd en hij klopte er de sago 
uit, doordat hij er slechts met zijn hiel in stampte. Toen hij gereed was met 
kloppen, bracht hij de sago naar huis. Te huis gekomen, zeide hij : » Wel vader, 
daar is de sago die ik geklopt heb!” 
Toen schrok zijn vader en zeide: »Je mag doorstoken worden ! Daar heb 
je den Veelvraat; ik dacht dat hij al dood was.” Aldus is het geschied. 
Wederom niet lang daarna, zeide de vader tot Kombangan : »Kom ventje, 
laat ons brandhout gaan halen” Toen zijn zij het bosch ingegaan. Toen zij 
een zeer grooten waringin-boom zagen, zeide de vader tot Kombangan: »Blijf 
hier boven, ventje, dan ga ik ons brandhout kappen. Al zijt gj, stakkert, op 
't punt van door den vallenden waringin te worden getroffen, loop volstrekt 
niet weg, hoor!" Toen ging hij werkelijk aan het omhakken, totdat de waringin 
omviel. Toen hij omviel, heeft hij Kombangan wederom nedergedrukt, maar 
deze ving hem slechts op. Zoodra de waringin op Kombangan was gevallen, 
zeide de vader: „Ziezoo, nu is de Veelvraat gelukkig werkelijk gestorven” 
