15 
Daarop ging de vader van Kombangan naar huis. Tehuis gekomen, 
zeide hij tot zijne vrouw: »Gelukkig, de Veeleter is werkelijk gestorven, ver- 
pletterd door een zéér grooten waringingin-boom.” 
Maar nog niet lang was hij thuis, toen de door Kombangan daarheen 
gedragen waringin gedruisch maakte. Zoodra zij het gedruisch van den waringin 
hadden gehoord en gezien hadden dat hij den zeer grooten waringin kwam 
aandragen, schrokken zij en zeiden: »0, de Gulzigaard, de Veeleter is waarachtig 
toeh maar weer hier.” Toen Kombangan thuis was gekomen, wilde hij terstond 
den waringin tegen het huis doen leunen, maar het huis zou er maar van zijn 
omgevallen. Toen liet hij den waringin op den grond los en zeide: „Daar 
is ons brandhout, vader.” Aldus is het wederom geschied. 
Daarna heeft Kombangan het begrepen en zeide: »>0 vreeselijk, vader 
zoekt mij maar slechts te dooden. Daar dit zoo is, is het beter dat ik van hier 
‚” 
wegloop. 
Aldus is het geschied. Op zekeren dag zeide Kombangan tot zijne 
moeder: >» moeder, kook iets tot teerkost, daar ik naar het bosch ga.” Nu, 
zijne moeder kookte hem dan teerkost en hij ging. 
Hij liep maar voort, totdat hij steeds verder kwam en midden in het 
bosch. Im het midden van het bosch kwam hy bij een grooten stroom en hij 
volgde dien. Terwijl hij dien volgde, zag hij Téwu-wa'tang (Boomen-rooier) 
met de hand visch pakken tusschen de steenen, buitengewoon zeer sterk. Terwijl 
Kombangan daar was, liet Téwu-wa'tang hem voortdurend zijne kracht zien, 
omwentelende steenen als tuinhutten zoo groot. Toen zeide Kombangan: »Als 
het slechts dat is, och arme, laat het dan maar niet zoo telkens aan mij zien.” 
Téwu-wa tang antwoordde en zeide: »Zoo, werkelijk? Zullen wij met elkander 
wedden? Indien deze zeer groote steen door u wel kan worden weggeworpen. 
dan zĳt gij inderdaad zeer sterk, maar zoo niet dan zijt gij krachteloos.” 
»Komaan. zeide Kombangan, maar indien die niet door mij kan weggeslinggerd 
worden, dan kom ik slaaf te worden bij u, maar indien ik, stakkert, hem kan 
wegslingeren, dan komt gij slaaf te worden bij mij.” Téwu-wa'tang antwoordde 
en zeide: »Dat is goed.” 
Daarop zich nederwaarts richtende, pakte Kombangan met één hand den 
steen op en slingerde dien opwaarts, totdat waarlijk niet meer te weten was 
waar de plaats van nederkomst van dien steen was. Nadat Kombangan den 
steen had weggeslingerd, werd Téwu-wa'tang zijn slaaf. Aldus geschiedde het. 
Daarna liepen zij voort. Wat door Kombangan gedragen was, werd voortaan 
gedragen door Téwu-wa'tang. Zij liepen maar steeds voort, totdat zij kwamen 
aan een dorp, de woonplaats van Kannibaal. 
Toen zij bij dat dorp gekomen waren, liet Kombangan T'éwu-wa'tang 
aan het huis van Kannibaal aangaan om vuur. Toen hj daarheen ging, vroeg 
hem Kannibaal: »Waar gaat gij heen?” Téwu-wa'tang antwoordde en zeide: 
>Ik ben gezonden door Kombangan om vuur te vragen.” Kannibaal wees hem 
