15 
Zij roeiden steeds door en kwamen aan een eiland. Zij gingen daar ten 
anker en toen zeide Kombangan tot Téwu-wa'tang: »Wat u betreft, gij wordt 
door mij uitgehuwelijkt aan de Dochter des Konings van dit eiland, daarom 
blijft gij hier.” Daarop gingen zij naar het dorp en begaven zich naar het huis 
des Konings. Toen vroeg Kombangan voor Téwu-wa’tang de oudste der Dochters 
des Konings ten huwelijk. De Koning stemde daarin toe en zij traden in het 
huwelijk. Nadat Téwu-wa'tang door hem was uitgehuwelijkt, liet Kombangan 
hem daar achter en hij sprak af aldus: »Téwu-wa'tang, ik zal een pinangboom 
planten vóór uw huis. Gij moet daarnaar telkens gaan zien. Indien de jonge 
bladeren daarvan reeds beginnen te verleppen, haast u dan naar mij te gaan 
zien op een ander eiland, want dan ben ik gestorven, maar gij moet Mawéëris 
afbalen op het andere eiland, hoor, en gij beiden te zamen moet dan weder 
verder gaan, hoor!” Nadat hij dit alles had afgesproken, gingen Kombangan en 
de Mawéris scheep. Langen tijd voeren zij en kwamen bĳ een eiland en gingen 
daar voor anker. Toen zij daar waren, huwde Kombangan den MawÖëris uit aan 
de Oudste der Dochters des Konings aldaar. En ook hij werd door hem achter- 
gelaten, dewijl Kombangan onder zeil ging, weder naar een ander eiland. Doch 
voor dat hij scheep ging, plantte hij ook een pinangboom vóór het huis van 
den Mawëris en sprak af: »O Mawëris, wat mij betreft, ik plant een pinang 
vóór ulieder huis, aangezien ik onder zeil ga. Maar naar die pinang moet gij 
telkens gaan kijken; indien zijne jonge bladeren verwelken, haast u dan naar 
mij te gaan zien op het eiland waar ik heenga, want dan ben ik dood. Maar 
gij wordt door TE&wu-wa'tang afgehaald, hoor! en te zamen gaat gij verder.” 
Toen hij dit alles had afgesproken, ging hij op reis. Langen tijd zeilde hij en 
zag weder een eiland. Toen ging hij daar voor anker. 
Zoodra hij aan wal gekomen was, ging hij terstond door, het dorp binnen. 
Toen hj daar binnen gekomen was, waren de menschen buiten gewoon stil, 
daar de bewoners zich in de huizen hadden verstopt. En hj ging naar het 
midden van het dorp en hij zag iemand en aan dezen werd door hem gevraagd : 
»Waarom is het hier zoo verlaten door de menschen?” De man antwoordde : »0, 
de lieden hier zijn bevreesd, dewijl tot hen gewoon is te komen de Grijpvogel 
met twaalf koppen; hij is gewoon hier te komen halen de Dochters des Ko- 
nings; terwijl de Dochters des Konings vroeger 9 waren, is er thans nog maar 
ééne, allen zijn weggenomen door dien Grijpvogel”. 
Toen ging hij recht door naar den Koning. Daar gekomen, vroeg hij 
aan den koning of hij wellicht daar mocht blijven. De Koning antwoordde, 
zeggende: »Het mag, maar indien . .. ne .. . het kan, heb ik u om hulp te 
verzoeken.” Kombangan zeide: »Het kan, maar wat is het, o Koning ?” 
Toen verhaalde de Koning al wat er gebeurd was gedurende acht dagen, 
zeggende: De prinsessen mijne kinderen waren vroeger negen, maar er is nog 
maar slechts ééne thans, daar de Grijpvogel met twaalf koppen ze allen is komen 
