22 
dialect eigen, het Makela’i gebruikt ém of m, het Tomboeloe'-sch en het 
Bare'e gebruiken -mo. De onderstelling ligt dus voor de hand, dat de beide Ton- 
temboansche dialecten elk een deel van dit oorspronkelijker m o hebben behouden. 
Ala’ mbak is met a- gevormd van la’ mba k »half, de helft, hal- 
verwege, een halve gantang’’; het komt nooit voor met sa-, bv. sangala- 
‘mba k, wellicht staat het dus voor sala’ mba k. 
Het Tomb. heeft la wak in de beteekenis „half en Kalawakan, 
de benaming van eene plaats die halverwege tusschen hemel en aarde ligt. 
Makawangko’ »hoe langer hoe grooter, steeds grooter wordende”, 
Het uit ma + ka ontstane voorvoegsel maka- heeft een aantal 
beteekenissen, waarin de grondbeteekenis van ka- »tot een geheel gekomen, 
een volkomen vorm bereikt hebbende, niet meer in staat van worden, maar in 
dien van zijn verkeerende” duidelijk uitkomt. Daar ma-, voor adjectief- 
stammen, de beteekenis van »worden” heeft, bijv. mawangko’ »groot 
worden”, heeft maka vaak de bet. »worden tot hetgeen de vorm met k a- 
als geheel zijnde aanduidt, dus: hoe langer hoe meer worden, steeds tot meer- 
dere volkomenheid brengen, wat het grondwoord aanduidt, bijv. makaclur 
»stiller worden”, makalewo’ »slechter worden”, makaako »nog meer 
Westwaarts (ako) gaan”. 
Makaako & lalan, makalewo’ »hoe verder W. waarts de weg, 
hoe slechter’, makaure makaaio ko »hoe langer (ure) hoe meer her- 
waarts (ai) gij komt’; nimakaakoo sia »hĳ is nog meer W. waarts 
gegaan”’;makagogaro émpagër >de heining wordt hoe langer hoe losser”. 
Aka-akar(&na 1 makano »totdat hij reeds ging eten”, eene 
dergelijke uitdrukking als het reeds boven behandelde: a si tjatarenape' 
1nitjuman, want ook hier doelt het suffix -n a op Kombangan. 
Makatélu *n téwi »driemaal de rijst”, die zoo even is genoemd, 
nl. in de wantang (mand van 1 gantang — !/, pikoel), d. 1. dus: drie 
gantang of 1 pikoel. 
Pailëkëén-ako; de enclitisch gebruikte vormen ako, itjo, 10’, die 
in het algemeen eene richting van den spreker af aanduiden, worden vaak 
gebruikt in de beteekenis van ons »nadat’’, inzonderheid ako, terwijl ai, ange, 
eko en onge, die eene richting naar den spreker toe aanduiden, nimmer met 
»nadat’’, maar dikwijls met »toen” zijn te vertalen. 
Mékaapu re'e iaku »hĳj wil mij opmaken’. Het voorvoegsel m ú- 
duidt aan »zullen, willen, gaan doen wat het grondwoord aanduidt”. 
Van kaapu «einde’” wordt het grondw. apu, (Parig. opu) niet meer 

