pn 
pe 
aeg» 
27 
met ééne hand’, kamasan in tumimboi ng kusi »vat het bord aan 
met ééne hand”, kamarua »met twee handen iets verrichten’. 
Sëéra'tow »menschereter”’, van séra’, Makela1 sëda’, sumera) 
»vleesch eten’. De gewone naam van dit mythische monster, die ook verderop 
in dit verhaal wordt gebruikt, is si Mawéëris, te Ka'kas (dial. van het 
Tondano-sch) si Mawcri-wéris. Zijne woning ligt te midden van een groot 
en somber woud, tusschen steenachtige bergen en rotsen. De Tontemboan 
wijzen die woning aan in de kloof tusschen de bergen Wow isenLengkoan, 
ten W. van het dorp Lëilém. Naar het volksgeloof heeft de Maw ériseene 
reusachtige menschengedaante, met angstwekkend uitzicht en lange scherpe 
nagels; hij bezit het vermogen om de gedaante van een vogel aan te nemen, 
soms klein, soms reusachtig groot, en vliegt dan den nachts bij duister weer 
met groote snelheid door de lucht, voortdurend zijn naam roepende: riis, 
wöriis! menschen en dieren doodende, het bloed uit de lichamen zuigende, 
lever en hart verzwelgende, boomen beschadigende. 
In den Mawëris is verpersoonlijkt de Stormwind, die door de berg- 
kloven giert, door zijne kracht wolken voortdrijft, de planten, zelfs de laagst 
groeiende, beweegt en door zijne guurheid ziekte en dood verspreidt. De 
benaming mawëris, van den wortel ris, is blijkbaar eene nabootsing van 
het geluid van den wind, als deze scherp fluitend blaast, door eene nauwe 
opening giert, in kloven en bergengten huilt. De naam is te vertalen met 
»de wöüris roepende”. De Tontemboan zeggen: si Mawöéris mawang- 
kërako e matökek, marangka-mako e makumpe' (of: 
makolëk) »de M. wordt telkens groot en dan weer klein, hij wordt telkens 
lang en dan weer kort”. 
Bij de Tomboeloe' is de Mawöéris bekend onder de benamingen si 
Siow Kururen Pikpik. Zie verder Verh. Bat. Gen. Deel LV, le stuk, 
N22: Noot 1. 
Maioasi ro'ong »toen zij aan dat dorp kwamen’, zie het boven, 
bj pailëkëén-ako opgemerkte. 
Papatulin; de stam is tuli veene plaats aandoen op zijn weg ; 
eerst is de duratieve vorm van ’t passief pa-ön van dezen stam gemaakt 
en daarop het causatieve pa- voorgevoegd, dus »wordt gelast om aan te gaan 
(om iets te vragen of te halen)’, mangen; de n is veroorzaakt door de 
volgende s in sia. 
De oorspronkelijke vorm is ém, een overblijfsel van het enclitische 
-mo, dat boven bij ngaranano is besproken. In het Makela'i vervangt dit 
Em geheel het -o van het Matana'i, maar in de vormen mongem, mekom, 
mitjom, makom, mio’om en m angem komt het ook in het Mt. voor, 
waar het dus is gevoegd achter monge »Noordelijk", meko »Zuidelijk”, 
