52 
tijd kwam hij weder, met den boom, den steen, den waringin op zijn schouder, 
die wierp hij op het erf. Toen dit voor den derden keer was gebeurd, vroeg 
hij aan zijne moeder en zijn vader verlof om heen te gaan en vertrok, ver- 
stoord dat driemaal zijne ouders getracht hadden hem te dooden en hij weder 
opgeleefd was; beneden op het trapportaal gekomen, nam hij zeven korrels 
rijst van de stampsters en stak die in eene fluit. Zijne moeder keek door het 
venster en zeide: Ga niet heen, mijn kind, ik verlang naar je. — Neen, moeder 
ik ga heen, want u heeft mij mishandeld, het blijft er nu bij, ik ga maar 
weg, mijn fortuin zoeken; als ik teruggekeerd ben, dan zult u bericht krijgen. 
Hij ging heen, zijne moeder te huis weende luid. 
Op zĳn tocht ontmoette hij na niet laagen tijd den »Bamboe- 
Schudder”. Zoo, zeide hij, daar ben jij dus, waarvoor houd-je je hier op? — 
Ik graaf hier elken dag bamboe uit; waar kom jij vandaan? — Ik ben 
de Gulzige Jongen, al slacht men een buffel voor mij, dat is niet genoeg en 
daarom heeft mij mijne moeder mishandeld. En zoo gingen dan deze drie 
lieden met elkaar mede, want de Bamboe-Schudder had nog een jongeren 
broeder. De Gulzige Jongen had een waringin als zwaard op zijde en de 
jaarvogels vlogen al roepende de vruchten achterna, die hun dagelijksch voedsel 
waren. Zij liepen maar steeds door; na geruimen tijd kwamen zij aan den 
Houthakker, deze deed niets dan hout hakken, iederen dag; het waren twee 
broeders, die door hunne ouders slecht behandeld waren. Ook die lieden gingen 
mede, zoodat zij met hun vijven waren. Al voortgaande troffen zij den Rotan- 
Schraper aan, die niets deed dan rotan schrapen; ook hij was met een jongeren 
broeder. Zij gingen mede, en waren met hun zevenen. Gekomen aan het 
zeestrand, gingen zij zwemmen, zijne makkers wilden terugkeeren, want de 
adem ging hen begeven, zoolang zwom de Gulzige Jongen door. Ach, zeide 
hij, gijlieden zt zwakkelingen, gij kunt het niet uithouden, klimt maar op 
mijne zwaardscheede, dan zal ik u wel zwemmende voortduwen, maakt niet de 
vogels op mijne zwaardscheede dood. Hij zwom niet, hij liep maar over het 
zee-oppervlak, al zijne makkers waren op den waringin geklommen. Na 
eenigen tĳd hield hij op en zeide dat hij zijn schelletje wilde aanbinden, het 
was intusschen een groote steen, als een sagotredmand, die hij als schelletje 
gebruikte en aan zijne zwaardscheede bond. 
Niet lang daarna hielden zij weer op, tegengehouden door eene zeeslang, 
zoo groot als een gewone patola-slang, zoo groot als een huis. 
De Gulzige Jongen zeide : Hakt gij met u vijven er op in. — Ja, dat is goed. 
Zij hakten er werkelijk op in, maar drongen er met hunne zwaarden 
niet diep in, hunne zwaarden sprongen terug, zij werden maar schaardig. 
Ach, gj zijt zwakkelingen; zelfs een zeeslang kunt gij niet in tweeën hakken, 
kom, laat mij eens, laat mij maar begaan, of er ook een stuk afvliegt. 
Nu hj hakte er dan op in, hij gaf er maar een snee in, prikte er im 

| 
| 
| 
| 
