68 
daar mijn vader eene list zoekt om mij te dooden. En zijne arme moeder 
ging weenen. 
Maar Eép-span troostte zijne moeder, zeggende: Gij, moeder, heb geen 
zorg, mij zal niets overkomen. Nadat zijne moeder geweend had, naaide zij de 
kleeren en maakte leeftocht voor haren zoon; toen het alles was gereed ge- 
maakt, nam HEén-span afscheid van zijne moeder en hij liep maar door, over 
bergen en dalen, op en af. Daarop trof hij een reus aan, die bezig was met 
hengelen en zijn hengel was een geheele kokosstam. Nadat de reus Eén-span 
gezien had, zeide hij: »Ha, daarmee zal ik mijne tanden bebloed maken, mijne 
blinkers doen schuimen’. Daarop antwoordde Hén-span : » Wacht even, grootvader, 
met zoo te spreken, laat ons liever eerst eens met elkaar praten'’; en toen zeide 
Eén-span: »Laat ons eerst eens met elkaar worstelen. Degene die overwonnen 
wordt, die wordt slaaf.” Nadat de reus dit had gehoord, werd hij toornig, ter- 
wijl hij zeide: »Jij, dat ding daar, slechts één hapje. Snoeft ge dat ge ’t nog 
wel aandurft met mij te worstelen?” Toen hij aldus had gesproken, omvatten 
zij elkaar en worstelden en groote boomen braken heelemaal door, wanneer zij 
er tegenaan kwamen; en nog niet zou men den tijd gevonden hebben, om eene 
sirih-pruim rood te kauwen, toen de reus reeds was ten onder gebracht door 
Eén-span. Toen zeide Eén-span: »Imdien gij weigert mijn slaaf te worden, zoo 
snijd ik u den hals af.” En de reus antwoordde: »Wat is afgesproken, aldus 
geschiedt”. Daarop volgde de reus Eén-span als zijn slaaf. 
Vervolgens gingen zij samen verder. En zij troffen weder een reus aan, 
genaamd Water-drooglegger. En die reus zeide: »Ha, daar is iets waarmede 
ik mijne tanden kan bloedig maken, mijne blinkers doen schuimen”. Eén-span 
antwoordde zooals hij te voren had geantwoord aan den anderen reus, die reeds 
zijn slaaf was geworden. Toen de reus dat gehoord had, lachte hij en zeide: 
»Wel, jij klein ding daar, hebt de vermetelheid om mij tot worstelen uit te 
noodigen 2” 
Na, nadat zij aldus hadden gesproken, gingen zij met elkaar worstelen. 
Gedurende den tijd dat zij met elkaar worstelden, werd de reus plotseling onder 
gebracht en werd meteen zijn slaaf, | 
En daarop gingen zij weder op weg met hun drieën en weder troffen 
zij een reus aan, wiens naam was Jager. En ook met dezen reus werd door 
Eén-span geworsteld en hij werd door Hén-span overwonnen. 
Daarop liepen zij weder door, bij dag en bij nacht, en plotseling kwamen 
zij uit aan het uiterste eind eener stad en in die stad was een hevig leven. 
Eén-span nu begaf zich naar een der menschen en vroeg: » Waarom is deze stad 
zoo vol leven?” Toen antwoordde die man aldus: »Wij zijn bezig een grooten 
visch weg te wentelen, onvergelijkelijk groot, aangespoeld aan het strand, en de 
vorst dezer stad heeft doen omroepen, dat hij, die dien visch kan wegrollen, 
koning wordt in deze stad”, En HEén-span zeide: »Komaan, zeg gij aan den vorst 

