hen tot den uitroep brengt : ,,A1 kregen we maar een kind dat er uitzag als een 

 (en dan volgt de naam van dier of van 't een of ander nietig ding, bijv. een 

 padi-haar, in Wali mPangipi), dan zou ik al blij zijn." (3a) Kort daarop wordt 

 Indo i Datu zwanger, Ta Datu roept zijne hoorigen bijeen en laat zure vruchten 

 zoeken voor zijne vrouw, zij eet van elke soort maar ééne vrucht, en bevalt ge- 

 zettertijd voorspoedig van een zoon, die al terstond ongewone dingen doet, bijv. 

 ontzettend zuigen, zoodat alle zogende vrouwen Indo i Datu moeten bijspringen, 

 later verbazend eten, zoodat men hem niet kan onderhouden, of hij begaat den 

 eenen of anderen misslag, zoodat zijne ouders zich van hem moeten ontdoen. 

 Dan gaat hij, of met een broertje of zusje, of met onderweg opgedane ge- 

 zellen, de wijde wereld in en belandt na eenige avonturen, bij een ver- 

 zorger of verzorgster, meestal eene oude vrouw, i Bangkele Tn'a, „de oude vrouw" 

 genoemd. Hier komt hij geheel bij na de doorgestane ellende en onderneemt 

 van uit dit verblijf een tocht naar de naastbijgelegen stad, waar een groot feest 

 is, een wedstrijd om de hand der Prinses (i Datu), gewoonlijk met bahpel; de 

 Prinses zit in een hoofdverblijf: wie zijn bal zóó hoog kan opwerpen, dat deze 

 in 't Prinsessenverblijf valt, die wordt haar man. De jonge held van 't verbaal 

 slaagt bij den eersten worp en huwt Datu, 't geen hem vele benijders bezorgt, 

 allereerst onder de teleurgestelde minnaars. Dezen komen na eenigen tijd hem 

 bevechten, maar hij zegeviert over allen, en als hij rustig in het dorp van zijn 

 schoonvader is gevestigd, krijgt hij verlangen zijne ouders te bezoeken en hun zijne 

 vrouw te toonen. Spoedig gaan zij met groot gevolg op reis en geven hunne 

 aankomst bij het naderen van 't dorp hunuer ouders door geweerschoten en juich- 

 kreten te kennen. 



Dit dorp is intusschen onder een ban geweest, van 't oogenblik af dat 

 de ouders van den toen nog jongen held hun kind verstieten. Alle leven stond 

 stil: de wind woei niet meer, het water vloeide niet meer, geen kokosnoten 

 vielen meer van de boomen, honden blaften niet meer, hanen kraaiden niet meer, 

 alle menschen bleven levenloos op de plaats waar zij zich juist bevonden. Ta 

 Datu en Indo i Datu zijn in letterlijken zin vastgeworteld op hunne zitplaatsen, 

 want uit hun achterste schieten de wortels door de vloerlatten naar benedeu en 

 dringen in den grond Eerst bij aankomst van den verworpen zoon herleeft het 

 dorp, staan Ta Datu en Indo i Datu op en trekken de wortels, waarmee zij vast 

 zitten, uit den grond. 



Terstond begrijpen zij dat hun zoon terugkomt; zij gaan hem tegemoet, maar 

 er kan geen verzoening plaats hebben, dan nadat de zoon eerst zijne ouders heeft 

 beboet, voor de schuld die zij tegenover hem hebben, daar zij zich van hem hebben 

 willen ontdoen. 



Gewoonlijk wordt dan ook nog iels verteld van den zoon, dien de held na 



(3a) Hetzelfde in Tqdschr. Bat Geh. Dl. 44, bl. 62, uit een Kangeansch verhaal. 



