eenigen tijd krijgt, maar dit is doorgaans eene herhaling van 't geen den vader 

 is overkomen. 



Een andere gang van 't verhaal is, dat de held en zijn jongere broeder 

 van elkaar afraken en elkaar na allerlei avonturen terugvinden. 



Lange verhalen, zooals dat van Sese nTaola kan men gewoonlijk wel in 

 stukken verdeelen, die zeer los samenhangen; men zou er verder evenveel kunnen 

 aanhangen, invoegen of bijmaken als men maar wilde, zonder het verhaal te be- 

 derven, dat eenmaal over de grenzen van zijn natuurlijk besluit, het wederzien 

 der gescheidenen, uitgebreid, geen goad slot meer kan vinden. Vandaar ook, 

 dat het bij de vertellers dezer romantische verhalen aan 't eind altijd heet: Verder 

 dan hier heb ik niet gehoord, maar misschien weten anderen nog wel meer; 

 sommigen beweren zelfs dat het werkelijke slot niet mag verteld worden, daar er 

 anders eene verstoring in de natuur zou plaats hebben. 



Het hoofdbestanddeel van een Toradja'sch verhaal vormen de gesprekken. 

 Dit kan niemand verwonderen, die ooit een Toradja iets heeft hooren vertellen. 

 Hij kleedt altijd zijn verhaal dramatisch in, geeft eene reeks tafereelen, vertelt 

 wat die en die zeide en wat hij daarop antwoordde. Een avontuur hem op weg 

 overkomen, schildert hij door het weergeven van het gesprek dat hij tijdens 't ge- 

 val met zijn kameraad heeft gehouden. Twee meisjes i Solo en i Matia komen 

 thuis en hebben een slang op weg ontmoet. Dat vertellen ze aldus: „Hebt ge 

 ons geschreeuw niet gehoord? Daar ginds bij den arèn-boom zeg ik tot Matia: 

 O, daar ligt een slang ! — Matia zegt : Spreek er niet over, laat ons vluchten ! — 

 Ik zeg: Nu vluchten? de zon gaat onder! — Matia zegt: O, Silo, was er maar 

 een man bij ons ! — Ik antwoord : Al was er geen man, al was er maar een 

 hakmes, maar neen ! — Matia zegt : Silo, ik zal schreeuwen, misschien gaat de slang 

 weg. — En Matia: Hoe! Hoe! — Ik zeg: Kijk, Matia, de slaDg is weg, laat ons 

 loopen, dan komen we nog levend thuis bij moeder!" 



Geeft een Toradja een relaas van feiten, zooals bij het vermelden van het- 

 geen er is voorgevallen in eene rechtszaak, dan dreunt hij in een dof geluid 

 voort, stil op zijne plaats blijvende, met neergeslagen oogen. Van zulk een 

 verslag maakt hij zich plichtmatig af, maar om met smaak iets weer te geven, 

 kiest hij den dramatischen verhaaltrant. 



In de romantische verhalen der Toradja's nu zijn de gesprekken die vast 

 tot het kader van 't verhaal behooren, in rijmende regels gebracht, die twee 

 aan twee op geheel dezelfde wijs het heele verhaal door worden gezongen. 

 Ieder verhaal heeft zijn eigen wijs voor elk couplet van twee rijmregels, maar 

 deze verandert in het gansche verhaal niet. De maat der regels, of liever het 

 rythme, waarin ze worden gezegd, is dan ook het geheele verhaal door hetzelfde. 

 Een verhaal, op deze wijze voordragen, heet mongka-ngkasaka (Par. mongkae 2 

 saka), wat letterlijk beteekent „gerekt, sleepend uitspreken," zooals van zelf ge- 

 schiedt bij het zingend voordragen. 



