De coupletten in Sese nTaola bestaan uit twee regels, elk van 8 syllaben- 

 de twee laatste syllaben van eiken regel worden met dezelfde klinkers uitgesproken, 

 zóódat de voorlaatste lettergreep van den eersten regel denzelfden klinker heeft 

 als de voorlaatste van den tweeden regel en de laatste syllaben van den eersten 

 regel als de laatste van den tweeden. Op de medeklinkers wordt totaal niet gelet 

 jaku rijmt op jau, op labu, op nawu, op kadju, op ra'u ; junga op dju'a, op wua, 

 op susa, op lua, op banua, enz. Elk couplet heett zijn eigen rijm ; komt dat van 

 een couplet met dat van 't volgende overeen, dan is dit zuiver toeval. 



Als voorbeeld kunnen dienen de coupletten van bl. 6, die de volgende 

 rijmen te zien geven: 



reme — bente, pura — nua, bangu — jaku, kondo — ntjojo, tanda — raja, 

 wunga — dju'a, kondo — dodo. 



Het laatste couplet rijmt niet, omdat de verteller het enclitische mo achter 

 malai heeft vergeten ; voegt men het in, dan zijn èn maat èn rijm in orde : imo 

 en imo, zooals men 't bijv. in het 3e couplet van bl. 7 kan zien. Dat de verteller 

 het niet heeft gemerkt, komt doordat de zangwijs bij de voorlaatste lettergreep 

 van eiken eersten couplet-regel op den laagsten toon komt en dan in eens 

 twee tonen rijst, waardoor de zanger vanzelf daartusschenin even ophoudt om 

 adem te scheppen, zoodat hij juist op die plaats wel eens eene lettergreep smokkelt 



Indien men alle coupletten nagaa t, zal men ze niet alle in orde bevinden. 

 Zoo is bijv. het rijm van couplet 5 op bl. 7 in de war, daar niet kaku, maar siko 

 op imo rijmt; dezelfde fout hebben coupl. 6 en 7, waarin niet boka, maar se'e op 

 bente, niet sungke, maar boka op nggona moet rijmen, terwijl bovendien in 7 één 

 lettergreep ontbreekt. Eene andere schikking der woorden, en in 7 een enkel 

 mo zou alles in orde brengen, maar de zin zou moeilijker te verstaan worden ; vandaar 

 dat zij zich in 't geheugen van den verteller in duidelijker vorm heeft bewaard. 



Bij 't voorlaatste couplet van bl. 7 kan men zien dat een gerekte vocaal 

 twee lettergrepen waard is, hoewel het rijm bü en ü maar voor ééne telt, daar 

 ook de voorafgaande lettergrepen rijmen: kabü — ngkaü. 



Coupl. 3 van bl. 8 heeft nu te veel, dat haastig in den zang wordt mee- 

 genomen, zonder de maat te storen en ook in den zin geen beteekenis beeft. 



In coupl. 2 van bl. 9 is de o van bo gerekt en rijmt op sompo, en in 

 coupl. 3 heeft voor lo'u zonder twijfel la'u gestaan, zooals men op Todjo zegt in 

 plaats van lou op Posso, Dit klinkt een Possaan ongewoon en daarom heeft hij 

 er lo'u (synoniem met lau, la'u) van gemaakt. 



De fouten in andere coupletten zijn van denzelfden aard en behoeven dus 

 niet verder aangewezen te worden. 



Op de vreemde woorden en de dialectische eigenaardigheden zal in de aan- 

 teekeningen gewezen worden. Wij kunnen dus thans van den vorm van 't verhaal 

 tot den inhoud en de samenstelling overgaan. 



Het begin is bijna geheel het traditioneele van de romantische verhalen in 



