6 



't Barce; de aanvangswoordeu worden bet best weergegeven met ons: ,,Er was 

 eens een Koning en eene Koningin ;" alleen heelt de verteller er hier niet bijge- 

 voegd dat zij al langen tijd kinderloos waren en daarop een van beiden een dwazen 

 wcnsch uitspreken ten opzichte van het kind waarop zij hopen ; dit is anders de 

 natuurlijk verklaring van de ongewone eigenschap, die het kind reeds spoedig na 

 zijne geboorte blijkt te bezitten. Eigenlijk moet door Ta Datu of door Indo i 

 Datu eerst worden gewenscht: Al kregen we ook een kind dat de grootste veel- 

 vraat was, dan hadden we er toch een Als zij dan later zulk een kind krijgen 

 en de gevolgen van hun weosch niet willen dragen, bezondigen zij zich tegen- 

 over dat kind, want 't is hun eigen schuld dat hem zulk een onwelkome heb- 

 belijkheid eigen is. Vandaar dat, als zij hem trachten van kant te maken en 

 hij, dit beseffende, wegloopt, hun dorp onder een ban raakt en alle leven er stilstaat; 

 als later de zoon weder zijne ouders opzoekt, moeten zij door het betalen eener boete 

 hunne schuld delgen. Dit zedelijk motief van het verhaal is geheel Toradja'sch 

 gevoeld en uitgewerkt. 



Het eenige verhaal in de Barée-taal dat met het eerste gedeelte van Sese 

 nTaola overeenkomt, onder de chca 120 verhalen die ik tot nog toe heb kunnen 

 opteekenen, is de vertelling van La Djara Bangka, afkomstig van de To Poe'oe 

 mBoto, die den Zuidelijken oever van het Meer bewonen en een dialect van 't 

 Barée spreken, dat naar de ontkenning arée heet. Het luidt als volgt: 



„Toen La Djara Bangka nog klein was, at hij reeds de rijst en de toespijs, 

 die zijne moeder voor zich en haren man had gekookt, geheel alleen op, en zoo 

 dikwijls als zijne moeder maar kookte, nam hij haar al het eten af en at het op, 

 zoodat zijne ouders honger leden, terwijl hij snel groot en sterk werd. Daarom 

 nam zijn vader hem mee naar het bosch, hakte een boom om en liet dien op 

 hem vallen. Meenende dat zijn kind dood was, snelde hij naar huis, zijne vrouw 

 zette terstond den pot te vuur en beiden verheugden zich in 't vooruitzicht 

 van eindelijk eens genoeg te kunnen eten, maar juist toen de vrouw wilde op- 

 scheppen, kwa u de jongen aanloopen met den boom, die op hem was gevallen op 

 , den schouder en riep: Waar zal ik den boom neerleggen, Vader? Nauwelijks 

 had hij zijn last neergeworpen, of hij ging het huis binnen en at het eten op, dat 

 zijne moeder juist gekookt had. Nog tweemaal trachtte zijn vader hem onder een 

 boom te verpletteren, maar telkens kwam de zoon met den boom op schouder terug 

 en nam zijnen ouders het eten voor den neus weg. Na den derden keer nam 

 hij afscheid en ging de wijde wei-el i in. Eerst ontmoette hij den reus Wawo 

 mPoniu, met wien hij worstelde, zonder dat een van beiden den ander kon over- 

 winnen, waarop zij vrede sloten en te zanien verder gingen. Daarop ontmoetten 

 zij den reus Mantju'u Tamungku en later nog Mangkambari Nunu; met elk van 

 hen begon La Djara Bangka te worstelen, zonder beslissenden afloop, waarop ook 

 zij hem volgden. Zij kwamen eindelijk aan den zee-oever en besloten de zee 

 over te steken, Wawo mPoni'u kon drie maanden achtereen zwemmen, Mantjuju 



