De vrouw van een zijner makkers is weerwolf, zij zet de menschen in een 

 kooi, om ze later op te eten. Dit is al wat het Gal. verhaal heeft van de Ta 

 nTolo en Indo i nTolo episode uit Sese nTaola (5). 



Na zijne makkers te hebben uitgehuwd, komt Sese nTaola met zijne zuster, 

 die nu voor 't eerst hare schuilplaats verlaat, bij eene oude vrouw (i Bangkele 

 Tu'a), die hen verzorgt en tot kleinkinderen aanneemt. Deze figuur is ook uit 

 andere Toradja'sche verhalen bekend. In Bilala Pantje neemt zij eveneens den 

 held, een jeugdigen zwerver, op en verzorgt hem totdat hij van zijne vermoeienissen 

 bekomen is. Zij wordt voorgesteld als eene kinderlooze weduwe, die het zwaard 

 en het schild van haar overleden man als erfstukken bewaart en eenige huis- 

 dieren : honden, varkens en kippen opvoedt. Soms woont zij eenzaam in het 

 bosch, dicht bij een dorp, soms ook ri wawo JaDgi „boven in de lucht," ri 

 Tana ngkaloe-loe „op het Hangende Land" of ri Torate „in de onderwereld," 

 waarheen een groote vogel dan hare beschermelingen overbrengt. In de 

 Parigische verhalen is een dergelijke rol toebedeeld aan Nene Kobaja, eene figuur 

 die, door het Boegineesch, uit de Mal. Neneq Kebajan is ontstaan. Zij is in 

 de Parigische verhalen eene kinderlooze oude vrouw, die om zich te troosten 

 allerlei dieren opvoedt en verdwaalde kinderen opneemt en verpleegt. 



In de Sangireesche verhalen vindt men eene dergelijke figuur, Biki'-Biki', 

 die met haren man Mauganguwi in het binnenland woont en zich over weggeloo- 

 pen kinderen ontfermt. (6) 



In het Gal. verhaal 41 wordt alleen verteld dat de jongen, door zijne 

 ouders verlaten, eene oude vrouw aantreft, wie hij een kapmes ontneemt. 



Tot hiertoe komen de verhalen tot in kleine bijzonderbeden overeen ; 

 het Gal. verhaal 41 is hiermee uit. Op nog één kleinen trek moet gewezen 

 worden. In het Gal. verhaal hebben de drie jongelingen, als zij op reis gaan, ieder 

 drie këtupat's (kupa) mee als teerkost: ook Sese nTaola gaat van de oude 

 vrouw vertrekkende, met zeven (7) këtupat's (kotupa) op weg. 



Zeven dagen lang loopt hij door, eiken avond komt hij aan een dorp, dat 

 slechts door geesten (angga) is bewoond, daar de lichamen der bewoners alle 

 zijn opgegeten door een Guruda (8;. De geesten der gestorvenen verzoeken hem 

 telkens om binnen te komen; zij zweven om hem heen en hij voelt hunne kille 

 aanraking. Des avonds eet hij een halve ketupat op, slaapt in de lobo (het 

 dorpshuis, waar de schedels der gesnelde koppen hangen), eet den volgenden 



(5) De Heer Van Baarda merkt aan t slot van het Gal verhaal op, dat het laatste gedeelte tamelijt 

 duister is. De bijzonderheden worden in het verhaal van Sese nTaola in betere orde teruggevonden. 



(6) Sangireesche Teksten XXIII en XXXIV, Bijdr. Kon. lnst. 1895, bl. 64, 126. 



(7) Bij de bekende beteekenis der oDeven getallen bij de Indonesiërs, is het verschil in aantal hier niet van belang - 



(8) In den tekst zal men dezen vogel met Toatji Bangke „Groote Vogel'' aangeduid vinden. De 

 thans fungeerende Kabosenja (dorpshoofd) van de To Lage aan den mond der Posso heet Guruda; mijn 

 zegsman mocht dien naam niet uitspreken, daar bij Guruda , vader" noemt. 



