10 



morgen de andere helft der kötupat op en gaat verder. Zoo gaat het tot 

 zeven maal ; in de lobo van het zevende dorp vindt hij eene vrouw, Lemo 

 nTonda, in een der trommen (die in elke lobo hangen) verborgen. Na de zeven 

 Gurnda's, die hem komen aanvallen, te hebben verslagen, trouwt Sese nTaola met 

 Lemo nTonda. 



Van deze laatste episode vindt men de parallel in het midden gedeelte 

 van 't Galelareescbe verhaal No. 40, n.1. het verhaal van de door Guruda's 

 uitgemoorde dorpen en van het meisje, dat zich verborgen heeft in een holle 

 dakspar. Verder laten ons de Galelareesche verhalen in den steek. Zij maken 

 overigens niet den indruk van eene oorspronkelijker redactie van het hier be- 

 sproken verhaal te geven, vooral daar geen enkele persoon daarin met een naam 

 wordt genoemd. Trouwens, de Heer Van Baarda zegt in zijne Inleiding van de 

 Galelareesche verhalen: „slechts enkele kunnen oorspronkelijk wezen; de meeste 

 dragen kenmerken in zich, dat zij van buitenlandschen oorsprong zijn," en „de 

 meeste der Fabelen en Verhalen zijn dus zekerlijk, in het Ternataansche dialekt, 

 van de reis mee naar huis gebracht." 



Over den vermoedelij ken oorsprong van het Toradja'sche verhaal zal straks 

 gesproken worden. Gaan wij eerst de rest van 't verhaal na. 



Tusschen het landen aan den overkant der zee en het trekken naar de dorpen, 

 waar telkens het rottende stuk zeeslang neervalt, is eene ontmoeting ingeschoven met 

 Ta nTolo en Indo i nTolo, een menschen-etend echtpaar. In Tijdschr. Bat. Gen. XL1I, 

 bl. 559 is door mij reeds gewezen op de Ampana'sche uitdrukking eo nömo i nTolo 

 „de zon is opgeslikt door Tolo." Ik heb daar Tolo geïdentificeerd met Mal. 

 tëlan enz. en i Tolo met „de Slikker, de Opslikker" vertaald. Hij is dus het 

 monster, dat bij eclipsen de zon of de maan opslikt. Deze voorstelling kan niet 

 aan de Hindoes zijn ontleend, daar er geen spoor van Hindoe-invloed op Mid- 

 den-Celebes" is te ontdekken (9). 



Dat in het verhaal van Sese nTaola deze menschenverslinder Ta nTolo, 

 d. i. „Vader van Tolo" is genoemd, is zonder twijfel geschied om een naam voor 

 zijne vrouw, Indo i mTolo „moeder van Tolo" te hebben. Allerlei vraatzuchtige 

 wezens dragen in de Toradja'sche verhalen den naam Tolo of Ta nTolo; zoo 

 komt hij bijv. voor in het verhaal door mij genoemd Tijdschr. Bat. Gen. XL, bl, 564, 

 dat ook, bij de Sangireezen, Galelareezen, Minahassers, Javanen, Lampongers en 

 Dajaks (Ling Roth, Natives of Serawak, I, 346; bekend is, waar eenige dieren op 

 jacht gaan en hun buit zich telkens zien ontrooven door een vraat, die den bewaker 

 aanvalt Verder in het verhaal van Tele Tandami, waar de man i Angkai de 

 vrouw i Angkele (10) heet en zij met het haar hunner schaamdeelen dezelfde 



(9) Prof. Wilken heeft er in zijn „Animisme" (Ind. Gids 1885, I, 240) reeds op gewezen, dat het 

 zon- en maan-opslikkende monster, 't welk de eclipsen veroorzaakt, ook bij de Mongondouër^, de llalmaheraërs 

 en de Zuidzee-eilanders voorkoinl, dus buiten den krinj.' van Hindoe-invloed. 



(10) Kele is het grondwoord van bangkele „vrouw", waarin ba- een voorvoegsel is, overeenkomend met 



