12 



streken is hem zonder twijfel in navolging van uitheeuische verhalen toegeschre- 

 ven. (14) 



De Pajowi (klemtoon soms op pa, soms op jo) wordt voorgesteld als een 

 groote zeeslang, die op het lan 1 wordt geboren, als een gewone slang; als er 

 regen en wind tegelijk is, wordt hij groot en begeeft zich naar zee, waar hij verder 

 blijft en een vervaarlijke grootte bereikt; al werpt men hem met een geheelen 

 talise-boom (Terminalia Catappa, een enorme strandboom) op den kop, hij voelt het 

 niet; eeD prauw met menschen slikt hij altegader in. Mogelijk is met dit beest 

 oorspronkelijk de walvisch bedoeld, daar pajowi met Mak. Boeg. pausu', Mal. 

 paus identisch kan zijn. 



Een trek van overeenkomst met het in noot 14 aangehaalde verhaal van 

 Klatin en Klaton is nog deze, dat Sese nTaola aan elk zijner achtergelaten 

 makkers kruiden (15) heeft gegeven, die zij tusschen de dakbladeren moeten 

 steken; wanneer die verwelken is hij in ongelegenheid. Als het zoover komt 

 (bl. 10) verwelken die planten dan ook even, maar de bedoeling is natuurlijk geweest 

 dat zijne makkers hem zouden te hulp komen, waarvan intusschen geen sprake is. 



De geschiedenis van Sese nTaola's jeugd, zijne avonturen op zijn zwerftocht, 

 de ontmoeting met de Guruda's, zijne overwinning en zijn huwelijk met Lemo 

 nTonda vormen waarschijnlijk eene oorspronkelijke eenheid. Hierna is voor 't 

 eerst Mohammedaansche invloed merkbaar ; de bron waar Sese nTaola door zijne 

 vrouw wordt heengeleid (tekst bl. 12), maakt het geluid ilala, ilala en spreekt 

 dus de eerste helit der geloofsbelijdenis uit; zij wordt als ue mabaraka „wónder- 

 water" aangeduid. Als Sese nTaola terugkomt, zegt hij dan ook (bl 13): „Ik 

 heb het duidelijk gezien, 't zegt „ilala bisumila," dit laatste is er bijgevoegd niet 

 alleen omdat een Toradja altijd meer vertelt dan hij gezien of gehoord heeft, maar 

 ook omdat deze uitspraak van het bekende „bismillah" een goed rijmwoord op 

 ngkita geeft. 



De verklaring van dit invoegsel is waarschijnlijk te zoeken in het op bl. 

 39 en 40 van den tekst verhaalde. Na de overwinning op de Guruda's brengen 

 Sese nTaola en zijne vrouw de beenderen der voormalige bewoners van de uit- 

 gemoorde stad in het leven terug, door hen met water te besprengen. Ook dit 

 komt in echt Toradja'sche verhalen voor, daar het water, als sterk tanoana- 

 houdend, in hooge mate genees- en levenskrachtig is. Maar voor den Mohamme- 

 daanschen verteller was dit misschien niet meer van zelf sprekend; de Barée- 



(14) Een van de jongst aangebrachte voorbeelden vindt men Trjdschr. Bat. Gen. XL111, bl. 176, in 

 bet verhaal van Klatin en Klaton, door Contr. Westenenk uit W. Borneo medegedeeld, waarvan het hier aan- 

 gehaalde gedeelte ongeveer woordelijk overeenkomt met S T. 's ontmoeting met de Guruda's. 



(15) Die kruiden worden genoemd: wunga en kondo. Het eerste is een kruid dat de priesteres bij 

 hare functien gebruikt; gewoonlijk dienen daarvoor planten die een sterke groeikracht (tanoana) hebben en dus 

 levenskracht kunnen mededeelen. Op het Meer zingt men : ropo Dongi, Tando ngkasa toinpu mbunga nakamanda, 

 „de golven van den Noorden- en Zuidenwind, sla ze met wunga dat ze bedaren." Kondo is het hoofdwoord in eenige 

 samengestelde plantennamen, zooals kordo 1 Ie, kondo nsgi : bet gebrnik dezer kondo's is als dat van de wunga. 



