13 



sprekende Mohammedanen brengen altijd zelf de geneeskracht in de middelen, die 

 zij aanwenden, door ze eerst te belezen. Hier is echter geen labe of ander deskundige 

 voorhanden en nu bewijst het water zelf zijne bijzondere kracht door althans de 

 eerste helft der Geloofsbelijdenis te murmelen. Op bl. 39 en 40 wordt niet gezegd 

 dat men bepaald dit water gebruikte om de dooden weder levend te maken, maar 

 de onderstelling ligt voor de hand dat de verteller het water eerst zijne wonder- 

 kracht heeft willen laten bewijzen. 



Na den strijd met de Guruda's wordt Lemo nTonda, de vrouw van Sese 

 nTaola, hem ontroofd, tot zevenmaal toe. Nadat zij eindelijk voor de zevende 

 maal is teruggebracht, wekken Sese nTaola en Lemo nTonda te zamen de doods- 

 beenderen der gestorvene dorpsbewoners weder op. 



Hier zou het eind van het verhaal kunnen verwacht worden, daar de met 

 Sese nTaola geheel of gedeeltelijk identische verhalen in verwante talen geen van 

 alle verder loopen. Slechts één dier parallellen vertelt ook dat de vrouw van den 

 held wordt geroofd door een zeeroover, en wel een Njong (d. i. een Chinees), 

 terwijl hij zelf op reis is, eene figuur die in Sese nTaola is terug te vinden op 

 bl. 83 en 84 in i Anakoda ri Tarinate „de Chinees van Ternate", ook een zeeroover, 

 die echter op andere wijze wordt te pas gebracht. Deze trek is in Sese nTaola tot 

 een zevenmaal (op ongeveer geheel dezelfde wijze) herhaalde ontmoeting met zee- 

 roovers uitgebreid. Bedoelde zeeroovers-verhalen en de naam Anakoda ri Tarinate 

 hebben mij het vermoeden gegeven dat dit verhaal door de To Tora'oe van de 

 O. kust van Midden-Celebes, speciaal van den N. lijken oever der Tolo-baai is 

 medegebracht; het moet dan via de Banggai-eilanden uit nog meer O. lijk gelegen 

 streken zijn gekomen, waar de zeeroof in vroegere jaren zeer sterk gedreven werd. 

 De To Belo van de O. kust van Halmahera zijn bij oude Toradja's nog zeer goed 

 bekend als zeeroovers, die de zoutstokers aan het strand overvielen en algemeen 

 verklaart men dat uit vrees voor de zeeroovers de To Radja's zich nimmer aan 

 de kust hebben durven vestigen. 



De uitgever en vertaler van de reeds genoemde Gralelareesche verhalen, de 

 i .eer M. J. Van Baarda, heeft op mijn verzoek om meerdere gegevens omtrent dit 

 verhaal bij de bewoners der O. kust van N. Halmahera, mij eene Loda'sche lezing 

 dezer geschiedenis toegezonden, die ik bier in haar geheel wedergeef. Naar den 

 naam van den held, heet dit verhaal O Ngofa Rikisa (a). 



„Een man en eene vrouw krijgen een kind, dat reeds zoodra het ter 

 wereld komt, twee kammen pisang achter elkaar opeet en het duurt niet lang of 

 hij brengt het tot een geheelen tros achter elkaar, (b) 



(a) Een anderen naam heeft de Heer Van Baarda nog niet aangetroffen. Rikisa 19 de vorm dien 

 het Skr. rakshasa (door welk intermediair?) in het Galelareesch heeft. Ngofa, Tem. „kind", de naam beduidt 

 dus Reuzekind." 



(b) Over de n.ate der gulzigheid bestaan verscheidene lezingen. Het scheen nij, dat daarin iedereen 

 zijne fantazie vrij spel liet, merkt de Hr. V. B. op. Intussihen geeft eene Minahassische lezing, die ik hier beaeJen 

 ook nog zal geven, dezelfde bijzonderheid omtrent het schrokken van den jongen 



