14 



Zij noemen hem o Ngöfa Rikisa. Zijne vraatzucht wordt hoe langer hoe 

 groter en als hij volwassen is, kan men niet meer voorzien in hetgeen de slokop naar 

 binnen slaat. Zijn Vader spreekt daarop met zijne Moeder af, dat bij zal trachten 

 hem van kant te maken. Daartoe neemt zijn vader hem eens mee, om met de lijn in zee 

 te visschen. Terwijl zij aan het visscben zijn, breekt de lijn, daar zij beneden ergens 

 blijft haken en nu beveelt de vader hem dat verloren stuk op te duiken. De zoon ge- 

 hoorzaamt en niet zoodra is hij weggedoken of de vader roeit naar den wal. Daar gaat 

 hij naar zijne vrouw en zegt: Nu zal hij wel niet meer terugkomen, hij zal wel ver- 

 dronken zijn. Maar niet lang daarna staat de zoon levend op het strand, met het ver- 

 loren stuk vischlijn om de hand gewonden, dat hij zijn vader aanbiedt. 



Anderen vertellen : De vader ging met den zoon het net uitwerpen in de 

 monding der rivier, waar het krioelde van krokodillen en haaien. Daar liet hij 

 het net glippen, beval zijn zoon het op te duiken en giog naar huis in het 

 vertrouwen dat de ondieren hem zouden opgeslokt hebben. Maar al spoedig kwam 

 de zoon thuis met het net, voor en achter behangen met eene rist krokodillen 

 en haaien, die hij stuk voor stuk geworgd en aangeregen had, 1 oen ze hem aanvielen. 

 Op een anderen keer neemt zijn Vader hem mee, om met het werpnet te 

 visschen in de rivier. Daar, onder een overhangend stuk van den wal, ver door 

 het water uitgevreten, werpt de Vader het net uit, laat als bij toeval het touw, 

 waaraan hij het net vasthield, glippen en beveelt zijn zoon het op te duiken. 

 Niet zoodra is de zoon onder water of de vader trapt het overhangend stuk wal 

 naar beneden, waaronder zijn zoon bedolven wordt. In het vertrouwen dat het 

 nu met zijn zoon gedaan is, gaat hij weer naar zijne vrouw. Doch na korten 

 tijd treedt zijn zoon onverzeerd het huis binnen, met het opgedoken net. 



Daarop neemt zijn vader hem mee naar het sagobosch en zegt: Mijn zoon, 

 ik zal dezen sagopalm omhakken, doch ga gij daar staan en vang hem op, anders 

 scheurt hij door zijn val op den grond en kan ik den bast niet als vat gebruiken. 

 De zoon gehoorzaamt. Na lang hakken valt de sagopalm en zie! de zoon vangt 

 hem op, zonder te wankelen en legt hem zéér voorzichtig op den grond. 



Eindelijk neemt de vader hem mee, om te helpen bij het vellen van een 

 grooten kapu - boom, waaruit hij een prauw wil maken. Beurtelings hakken zij in 

 den boom; als hij bijna valt ? zegt de Vader: Ga nu ginds staan en vang den boom 

 op, want als hij den grond raakt, splijt hij wellicht en kan ik er geen prauw 

 van maken. De zoon gehoorzaamt. Nog eenige hakken, en de boom valt ; hij 

 vangt hem in zijne armen op zonder ook fmaar gekwetst te worden en legt hem 

 voorzichtig op den grond. 



Volgens anderen : Als de zoon gereed staat om den kapu - boom op te 

 vangen, wordt hij onder den vallenden boom bedolven, zoodat zijn vader huis- 

 waarts keert, in de meening dat hij verpletterd is. Doch weldra komt hij met 

 den geheelen boom op schouder aandragen, met den top zeewaarts, en legt hem 

 op zijns vaders erf neder. 



