16 



vriend, wat gebruikt gij voor hoed ? zegt Ng. R. — Een rots, antwoordt de 

 ander. — Zullen wij niet eens samen worstelen ? — Ach, waarom ? — Wel, zoo 

 maar, om te zien wie de sterkte is. Krijgt gij mij onder, dan volg ik u, 

 krijg ik u onder, dan volgt gij mij — Het voorstel wordt aangenomen en weldra 

 smijt Ng. R. zijne tegenpartij Tolu Mare met zulk een kracht ter aarde, dat de rots 

 ver weggeslingerd wordt. — Gij hebt het gewonnen, zegt Tolu Mare, dus volg ik 

 u. — Goed, draag dan beurtelings mijn pinangdoos en zwaard. 



Nu trekken zij gezamenlijk verder en komen aan zee. Heel ver in 't ver- 

 schiet zien zij een ander land en besluiten daar heen te gaan. Njofa Rikisa 

 neemt nu Kaha Tolu op den rechter, Saja Njame op den linkerarm en Tolu Mare 

 op den rug; zoo wandelt hij door de zee. Ongeveer in het midden gekomen, 

 trapt hij op iets en voelt dat het een groote visch, een walvisch is. — Geef mij 

 even mijn zwaard, zegt hij tot Kaha-Tolu. Daarmee steekt hij omlaag, totdat 

 hij den walvisch aan de punt er van heeft; hij heft hem op uit zee en slingert 

 hem weg. Daarop gaan zij weder voort. Eindelijk komen zij aan den overkant 

 en vinden daar eene groote stad, waar veel lawaai gemaakt wordt, door het 

 slaan op trommen en gongs, alsof er een groot feest was. Zij gaan de stad in 

 en vragen wat er te doen is. — O, er is hier een groote visch komen nedervallen ; 

 de koning heeft al zijn volk bij elkaar laten roepen, opdat zij den visch weg- 

 werpen en deze de stad niet door zijn stank verpest. Maar we kunnen hem niet 

 van zijne plaats krijgen. — Ga maar aan den koning zeggen dat ik hem zal weg- 

 werpen, zegt Ngofa Rikisa. De koning laat hem roepen en vraagt wat hij er voor 

 hebben moet, als hij den visch wegwerpt. — O, zegt hij, geld of schatten begeer 

 ik niet ; tot loon wil ik alleen, dat gij de mooiste meisjes bijeenverzamelt, opdat 

 ik er eene uitzoeke om aan mijn metgezel Kaha Tolu tot vrouw te geven. De 

 koning stemt in de voorwaarde toe, Ngofa Rikisa gaat op den walvisch toe, steekt 

 hem op de punt van zijn zwaard en slingert hem weg. Daarop wordt Kaha Tolu 

 uitgehuwd. Na het trouwfeest plant Ng. R. een bloem op K. T. 's. erf en zegt : 

 Ik ga heen, maar als ge ziet dat de bladeren en bloemen van deze plant iets gaan 

 hangen, spoed u dan tot mijne hulp, want dan ben ik in nood, — Daarop vertrekt 

 hij met Saja-Ngame en Tolu Mare. 



Aan zee gekomen neemt hij elk op een zijner schouders en wandelt weder 

 door zee, naar een land dat hij aan den horizont kan zien. Daar gekomen vin- 

 den zij weder eene stad waar oorverdoovend geraas wordt gemaakt. Weldra 

 bemerken zij dat de groote visch nu hier is nedergevallen en de inwoners zich 

 vergeefs inspannen hem te verwijderen. Ook hier biedt Ng. R. aan den visch 

 weg te werpen. Hij wordt voor deu koning geroepen en verlangt weder hetzelfde 



samenstellende deelen ia den eigennaam Kaha Tolu vreemd is, daar men, in overeenstemming met de andere 

 namen, Tolu Kaha zon verwachten. Indien Sese nTaola aan een der in dit verhoal genoemde personen beant- 

 woordt, dan zal het aan Saja Ngame moeteu zijn. Saja „bloem", Tem., sese, Bar.; de ugame-boom moet 

 dan S T. 'i waringin zijn. 



