17 



loon als den eersten keer voor Saja Ngame. Nadat de visch is weggeworpen en 

 S. Ng.'s bruiloft gevierd, plant hij ook op diens erf bloemen, die zullen ver- 

 welken als hij in nood is. Daarop vertrekt hij alleen met Tolu Mare, dien hij, 

 aan zee gekomen, op den rug neemt en met wien hij, wadende door de zee, 

 weder de stad bereikt, waar de visch is nederge vallen. Ook hier werpt Ng. R. 

 hem uit, bezorgt Tolu Mare eene vrouw, plant bloemen op diens erf en zet de 

 reis alleen voort. Hij komt in het land, waar de Garuda alle menschen als zijne 

 prooi heeft weggevoerd, en komt in eene stad met veel huizen, doch zonder men- 

 schen. Een dier huizen binnengegaan, begint hij te kloppen op de trom, die daar 

 hangt. Weldra komt eene vrouw, die zich nog verborgen hield, uit het huis te 

 voorschijn en beveelt hem met kloppen op te houden, daar anders de Garuda zal ko- 

 men en hen wegvoeren. — Ik ben niet bang voor den Garuda, laat hij maar komen ! — 

 Daarop gaat hij uit alle macht weder op de trom slaan. Het duurt dan ook niet lang 

 of de zon wordt verduisterd als door een dikke wolk, dat is de Garuda, die komt 

 aangevlogen. Als de Garuda vlak boven hem is, stelt Ng. R. zich in postuur en 

 als de vogel op hem toeschiet, slaat hij hem den kop af. De Garuda deinst af, 

 schreeuwende: Eén kop hebt ge afgeslagen, maar ik heb er 12. — Ja, maar nu 

 hebt ge er nog maar elf, antwoordt Ng. R. — Weer schiet de Garuda toe en weer 

 verliest hij een kop, en zoo gaat het door totdat hem de twaalfde is afgehouwen. 

 Nu valt de Vogel dood neer, maar in zijne laatste stuiptrekking slaat hij Ng. 

 Rikisa met de punt van zijn vlerk dood. Nu snellen Kaha Tolu, Saja Ngame 

 en Tolu Mare te hulp, gewaarschuwd door het verwelken der door R. geplante 

 bloemen, dat hij in gevaar was. Zij helpen zijne vrouw hem in huis te dragen, 

 waar zijne vrouw hem met water besprenkelt en zoodoende weder levend maakt. 

 Hij komt weer bij, dankt zijne makkers voor hunne trouw en vergunt hen weder 

 naar hunne woonplaatsen terug te keeren. 



Nu leeft hij gelukkig met zijne vrouw. Op zekeren dag gaat hij op reis; 

 tijdens zijne afwezigheid komt er een Njong (d) met een schip en ontrooft hem 

 zijne vrouw. Van de reis teruggekeerd, vindt hij zijne vrouw niet meer, maar 

 ziet in de verte het witte zeil van het wegvarend schip. Vermoedende dat zij 

 daarop ontvoerd is, waadt hij door de zee om het schip te achterhalen, doch het 

 zeilt al verder en verder, zoodat zijne krachten uitgeput raken en hij in zee ver- 

 drinkt. 



Hier eindigt het verhaal door den Heer Van Baarda medegedeeld. Hij 

 voegt er nog de volgende opmerkingen aan toe: „Tot nog toe heb ik te Galela 

 niets nieuws aangaande dit verhaal (No. 41 der Galela'sche teksten) kunnen op- 

 doen. De oude opstellers der verhalen zijn gewezen scholieren van wijlen den 

 Heer H. Van Dijken, maar dezer zegslieden waren gestorven en zij konden niet 



(d) Voor njo, verkorting van sinjo, waarmee Chineezen, zoolang zij nog ongetrouwd zijn, worden 

 aangeduid. 



Veih. Bat. Gea. deel LV. 2 - 



