19 



om hem van kant te maken en nam hij hem mee naar het bosch om brandhout 

 te hakken. Bij een grooten waringin gekomen, hield de vader stil, gelastte zijn 

 zoon ter zijde van den boom te blijven wachten en ging hem omhakken. Den 

 ganschen dag 'hakte hij; tegen den avond viel de boom en kwam op Kombangën 

 terecht. Verheugd keerde de Kolano naar huis terug en berichtte aan zijne vrouw 

 dat Kombangën gestorven was. Maar den volgeoden morgen kwam de jongen 

 terug, met den boom op zijn schouder, dien hij op het erf smeet, zoodat de grond 

 er van beefde. „Kijk, vader, riep hij, hier is het brandhout !" 



Zijne ouders onderhielden hem nu weer eenigen tijd, maar konden het 

 toch niet lang volhouden en bedachten dus weer een middel om zich van hem 

 te ontdoen. Zijn vader nam hem mee om een haardsteen te zoeken en toen zij 

 een groot stuk rots hadden gevonden, dat aan den rand van een afgrond in den 

 grond was gezonken, beval de Kolano zijn zoon beneden te wachten, totdat hij 

 den steen zou uitgegraven hebben. Kombangën deed het en werd, toen de steen 

 viel, daaronder bedolven. Blijde keerde de Kolano terug, overtuigd dat hij nu 

 van zijn zoon af was. Maar den volgenden dag kwam Kombangën terug met 

 den steen op zijn hoofd. Den steen wierp hij met een zwaren smak neder; de 

 grond dreunde er van. „Hier is de haardsteen, vader!" riep hij uit. 



Intusschen had Kombangën begrepen dat zijne ouders hem kwijt wilden 

 zijn, en daarom ging hij de wijde wereld in. Spoedig ontmoette hij Sunting Ba- 

 ringbing (f), die hem tot een tweestrijd uitdaagde, op voorwaarde dat de over- 

 wonnene den overwinnaar zou volgen. De voorslag werd aangenomen, maar eer, 

 de strijd begon slingerde Sunting Baringbing den boomstam in de lucht, zóó hoog 

 dat hij pas na een dag weer op den grond viel. Daarop nam Kombangën den 

 stam en wierp hem ook omhoog; eerst na twee dagen viel hij neer. Toen Sun- 

 ting Baringbing dit kunststuk had gezien, verging hem de lust tot vechten met Kom- 

 bangën; hij vergezelde hem nu verder als een jongere broeder. Beiden gingen 

 verder en ontmoetten Wonor Toka (g), die eveneens Kombangën tot een wedstrijd 

 uitdaagde en om zijne kracht vast te toonen, een berg uit den weg schopte, zoodat 

 de grond vlak werd. Kombangën schopte een anderen berg zóó krachtig uit den 

 weg, dat niet alleen de plaats waar hij gestaan had vlak werd, maar dat hij ook 

 nog met zooveel kracht tegen een anderen berg aankwam, dat deze eveneens van 

 zijne plaats raakte. Wonor Toka verloor nu zijn moed en verklaarde zich den min- 

 dere van Kombangën. Met hun drieën gingen zij verder en ontmoetten Pëtik Wa- 

 tu (h) die, om tegen Kombangën zijne kracht te meten, een steen omhoog slinger- 



(f ) Sunting Baringbing, Boel. „die tot oorversiersel hanelellen heeft". Sunting, Mal. id., ook in betee- 

 kenis; baringbing „de lellen van een haan, die van zijne wangen naar beneden hangen". 



(g) Wonor Toka is Sea'sch ; wonor is „voorui+schoppeu", toka »ber j", de naam beteekent dus ,berg- 



schopper". 



(h) Pëtik Watu is Boeloesch: pëtik „met een veerkrachligen knip van den vinger voortbewegen, met 



den vinger voortknippen", wegknippen." 



