21 



waarop de Salangkëw stierf. In vier andere steden hadden zij nog hetzelfde 

 avontuur, zoodat ieder van hen eene Prinses kon trouwen en dorpshoofd worden, 

 maar Komhangën bleef onder hen de machtigste. 



II. De held van het Boeloe'sche verhaal heet „Ijzervreter". Hij is de 

 eenige zoon zijner ouders. Kort na zijne geboorte heeft hij aan de melk zijner 

 moeder reeds niet meer genoeg : buurvrouwen en familieleden helpen, maar hij 

 moet al spoedig gespeend worden. Zeven dagen daarna eet hij reeds een kam 

 pisangs op en al gauw begint hij rijst te eten, weldra in groote hoeveelheid. 

 Hij groeit dan ook zeer snel en wordt verbazend sterk. Op een keer ziet hij een 

 hakmes liggen ; hij gaat er mee spelen en kraakt het tusschen zijne tanden, alsof 

 't een kippekluif was. Van dat oogenblik af versmaadt hij alle ander eten en 

 voedt zich met ijzer. 



Weldra kunnen zijne ouders hem niet meer onderhouden. Zijn vader neemt 

 hem mee om in de rivier garnalen te vangen, laat hem achter bij een gedeelte 

 waar de oever steil is en waar boven op den oeverrand een zware steen ligt. 

 Dien steen laat hij op zijn zoon vallen en in de meening hem verpletterd te 

 hebben, gaat hij naar huis ; maar nauwelijks heeft hij zijn avondeten op, of 

 IJzervreter komt thuis met den grooten steen ; dien hij zijne moeder als haard- 

 steen aanbiedt. 



Hij wordt nu weer eenigen tijd onderhouden; zijn vader tracht hem onder 

 een boom te verpletteren, maar IJzervreter komt met dien boom op zijn schouder 

 thuis. Inziende dat zijne ouders hem kwijt willen zijn, gaat hij hen verlaten ; als 

 teerkost vraagt hij een zak vol ijzer, als wapen een zwaard van twee vadem 

 lang, een voet breed en twee vingers dik. Van den boom dien hij heeft thuis 

 gebracht, maakt hij een scheede voor zijn zwaard en een grooten tol. Met die drie 

 dingen gaat hij op weg. 



Na lang geloopen te hebben, hoort hij het geluid van hout hakken, gaat 

 er op af en vindt een Reus, (1) die bezig is boomen uit den grond te trekken. 



(1) fn den oorspr. tekst van dit verhaal is voorkeus" gebruikt Adjiganti, eene benaming die o. a. 

 ook voorkomt in de Minahassische verhalen in de Mededeelingen v. w. het Ned. Zendelinggenootschap, Dl. 

 20, bl. 58; het is zonder twijfel het Spaansche gigante, «reus". In dit verhaal is er mee bedoeld de reus 

 Ton nTulus, wien ik in Tijdschr. Bat. Gen. Dl. 40, bl. 379 heb vergeleken met den Toradja'schen Ta 

 nTolo. Deze vergelijking is waarschijnlijk onjuist. De naam Ton nTulus laat zich vertalen met »hij die door 

 en doorkrjkt, die het hart der menschen kent". De Heer J. Alb. T. Schwarz, te Sorder (Minahassa), wien 

 ik mijne mededeelingen over deze figuur te danken heb, stelt nog eene andere etymologie voor. Er is bij de 

 To nTemboan (To mPakëwa) eene godheid (Kasuruan) bekend, die Tumontulus heet, van den grondvorm ton- 

 tulus, van den wortel tulus „va9t aaneeogehecht, goed sluitend", met het voorvoegsel to, dat de beteekeni» 

 van het stamwoord verhoogt of verveel vuldigt; tontulus is dus „zéér goed aaneengehecht, terdege sluitend," 

 ook „in groote hoeveelheden aan elkaar gehecht", 't welk zeer goed kan doelm op de negen knieajewrichten 

 die dezs reus aan elk been heeft. Tumontulus werd dan ook door de Temboansche ziektengenezers aange- 

 roepen, met „e wa'ilan Tumontulus! tumutulus-ai", d. i. „o god T., hecht hier goed aaneen 1" ter genezing, 

 van iemand van wien men dacht, dat hij eenig lichaamsdeel had gebroken, om dit weer „9tevig aaneen t* 

 hechten;" 



