22 



Hij is zoo groot als een berg en heeft negen kniegewrichten. De boomen, die 

 hij heeft uitgetrokken, smijt hij tegen andere aan, die er van omvallen. 



De Reus krijgt Ijzervreter in 't gezicht en roept verheugd : „Zoo, kleinzoon, 

 dat treft goed, ik heb in lang geen vleesch geproefd 1 '. 



„Grootvader kan mij opeten, antwoordt Uzervreter, als hij het van 

 mij kan winnen in een wedstrijd, anders moet hij mij als dienaar volgen". 

 De Reus neemt het voorstel aan, Uzervreter reikt hem zijn tol toe en zegt: „Zet 

 dezen tol op, dat hij drie dagen en drie nachten draait". De Reus zet den tol 

 op; drie dagen en twee nachten draait hij en gaat daarna uit. Uzervreter doet 

 hem vier dagen en drie nachten draaien. De Reus, ziende dat hij het verloren 

 heeft, grijpt Uzervreter aan, maar deze ontkomt hem, grijpt hem op zijne beurt 

 bij de beenen en duwt hem tot den hals in den grond; daarop trekt hij zijn 

 zwaard. De Reus smeekt om genade, wordt gespaard, volgt Uzervreter en draagt 

 diens voorraad ijzer voor hem. 



Voortgaande, ontmoeten zij een Reus die in eene stroomende rivier bezig 

 is te visschen en met zijn lichaam laDguit in 't water ligt, 't hoofd naar den 

 oorsprong der rivier gekeerd, met de hand zich vasthoudende aan de bossen 

 gras op den oever. Het water dat bij zijne schouders opgestuwd, hoog opgolft, 

 loopt als een waterval over zijn lichaam. De ontmoeting is geheel als boven. 

 De Reus wordt uitgedaagd den tol 6 dagen en nachten door te doen draaien, 

 maar hij brengt het slechts tot 5 dagen en 4 nachten, waarop Uzervreter hem 

 7 dagen en 6 nachten laat draaien. Na een zelfden verraderlijken aanval van 

 den Reus, dien Uzervreter op dezelfde wijze als bij den eersten bedwingt, volgt 

 ook deze Reus hem en krijgt den tol te dragen. 



Verder reizende, ontmoeten zij een Reus die in een meer vischt, met een 

 zwaren buluh bëtung als hengel, 't Zelfde gesprek wordt gehouden, daarop de 



Behalve den bijnaam Si Siow Kurur, ,.de Man met de Negen Kniegewrichten", heeft Ton nTulus bij 

 de Ton mBulu' nog den bijnaam Pikpik, Baar het gelnid dat hij des nachts maakt, waarmee hij jagers den 

 weg wjjst om wild te ontmoeten. Volgt men de richting van dit geluid, dan zal men zeker een stuk wild 

 bnit maken, daarom heeft Pikpik ook nog den bijnaam asu ne wa'ilan „de Hond der Goden". De jagers 

 hadden dan ook de gewoonte om van een gevangen stnk wild, dat in het bosch ontweid werd, een stukje 

 van het rechter schouderblad Tou nTulus toe te werpen; by verzuim van dit offer zou hij het bloed 

 uit het wild zuigen, waardoor het zeer spoedig zou bederven. Tou nTulus bezit verder de macht zich zóó 

 hoog uit te rekken, dat hij tot in de wolken kan reiken en zich zóó klein te maken, dat hij zich onder de 

 de snkur (Kaempferia rotunda L., eene Zigimberacee met dikke kleine bladeren, die zoo laag bij den grond 

 groeien, dat zij nagenoeg op den grond liggen; in 't Sang. heet deze plant kinsnlë, in 't Bis. kosol, Mal. 

 tjëknr, Soend. tjikur, Mak. tjakaru'. Zie verder V. d. Tuuk, Kawi - Bal. - Ned. Wdbk. i. v. tjëkuh; blijk- 

 baar is de eene vorm eene omzetting van de andere, maar V. d. Tuuk haalt er kartjura bij aan) kan ver- 

 bergen. De bijnaam Pikpik doelt op het geluid dat T. T. 'g nachts in de lucht dwalende maakt. Het is \ 

 gelnid van een nachtvogel, in 't Temboansch wordt het met pokpok weergegeven. Van Tou nTulus wordt 

 nog verteld, dat hij van den berg Lokon, die vroeger zeer hoog was, een stuk heeft afgebroken en in het land 

 der Tom Sea' neergezet. Dit is de huidige berg Klabat. 



