VERTALING. 



Verhaal van Sese nTaola. 



Er was eens een Koning en eene Koningin; reeds langen tijd waren zij 

 getrouwd, toen zeide de Koningin: „Ik vraag (iets) zuur(s) (te eten), Ta Datoe, 

 ik (vraag om) zuur, Ta Datoe !" Toen ging Ta Datoe (de Koning) heen, nam zijn 

 sirih-zak mede, liet een plank in de lobo rammelen en al zijne onderhoorigen kwamen 

 bijeen. Toen allen bijeen waren, nam Ta Datoe het woord en zeide: De reden 

 waarom ik U heb laten komen, onderdanen, mannen met haar aan den onderkant 

 der dijen, is dat uwe gebiedster daar in huis de lusten heeft: gij moet allerlei 

 zuurs zoeken." Nu gingen zij allen heen om zure vruchten te zoeken; niet lang 

 daarna brachten zij ze, de een deze, de ander die soort, een heele hoek van 't huis 

 vol : blimbing, katimba, zure en zoete mangga djongi ; van alles wat zuur was 

 proefde Indo i Datoe (de Koningin); slechts een beetje proefde zij er van, ééne 

 vrucht van elke soort, zij at ze niet geheel op. Eenigen tijd daarna was de buik 

 van Indo i Datoe dik; niet lang nadat haar buik dik was geworden, riep zij het 

 uit van het baren (de barensweeën). Op nieuw ging Ta Datoe heen en begaf 

 zich naar de lobo, liet een plank rammelen en riep al zijne onderhoorigen op. 

 Toen allen bijeen waren, nam Ta Datoe het woord en zeide: Boven (in huis) is 

 uwe gebiedster in barensweeën, gaat gij mannen met haar aan den onderkant 

 der dijen, dus heen om een vuurhaard te maken, een wieg te vervaardigen, een 

 wiegelat te kappen : brengt alles in orde. 



Toen alles gereed was, beviel inderdaad Indo i Datoe; een zoon bracht zij 

 voort; nadat zij bevallen was, zoogden al hare ondergeschikten het kind, want 

 hij zoog sterk, zijne moeder kon hem niet voldoende zogen. 



Niet lang daarna werd er gekookt en gaven zijne moeder en al hare 

 onderhoorigen hem rijst te eten, dag aan dag, nacht op nacht. Sedert werd hij 

 niet meer gezoogd, men gaf hem rijstepap, maai hij werd er niet van verzadigd; 

 welnu, zei men, laat hem dan vaste spijs eten. Een poos daarna gingen de men- 

 schen weer uit elkaar en bleven slechts zijne ouders achter. Als men hem te 

 eten gaf, kon men niet meer genoeg voor hem vinden om te eten, hij was al 

 te graag iu 't eten; de rijstvoorraad zijner ouders was geheel uitgeput, toespijs was 

 er ook niet meer. Toen ging Ta Datoe weder naar de lobo, rammelde met de 

 planken en al zijne onderhoorigen kwamen ter vergadering en zetten zich neer 

 om te hooren naar de woorden van Ta Datoe. „Ja, zeide hij, dit wilde ik U zeg- 



